Unha manda de pezas para Isaac

Redacción. -

Neste ano 2020 conmemórase o centenario do nacemento de Isaac Díaz Pardo.

En que casa non temos unha das súas pezas? Quen non agasallou cunha delas ou cun dos libros de Ediciós do Castro? Quen non gozou dalgunha das súas tendas, galerías de arte, casa da cultura? Quen non sentiu orgullo da fábrica de Cervo ou o Museo de Arte Contemporánea Carlos Maside?

QUEN É ALENTO ESBRAVEXO
Alento Esbravexo é un grupo de persoas, que non quere deixar pasar esta data sen ofrecer a súa contribución e a de todas aquelas, dispostas a pór unha flor/peza nesta celebración.

É unha sociedade civil, con toda a humildade e a grandeza, disposta a seguir recoñecendo a un dos nosos. El foi un expoñente representativo desta cidadanía activa sempre en disposición de botar a andar, cando foi necesario.

Alento Esbravexo convócase ao redor desta figura que representa en moitos aspectos (arte, artesanía, edición, empresas culturais e investigación a prol de fortalecer e recuperar a memoria) unha boa parte do século XX galego, e poñer en marcha esta tarefa colectiva tan necesaria.

COMO PARTICIPAR 
Sen financiamento, sen promesas de exposición nin publicación, sen nada fóra do
traballo xeneroso que -unha vez máis se nos pide- saen ao camiño procurando esa flor que pode chegar en calquera modalidade de expresión (obra plástica dixital ou dixitalizada, palabras nun escrito, peza artesanal, traballo sobre unha
obra del...) porque todo é válido se o facemos pensando no polifacético.

QUE FACER 
Cadaquén pode inspirarse en algo relacionado con Isaac (un acontecemento concreto da súa vida, un debuxo, unha pintura, unha tipografía, un cartaz, unha
peza cerámica, etc.). Tamén se poderá inspirar na súa escola (empresas que formou, artistas discípulos de Isaac,...) ou mesmo se pode facer algo totalmente novo, xa for reinterpretando calquera destes eidos artístico-vitais indicados e crear un debuxo, unha pintura, un tipo de letra, un deseño, grafiti, xoia, danza, música, etc. con total liberdade.

DATA DE ENTREGA Estabelecemos como data límite de entrega o 13 de agosto de 2020.

QUE SE FARÁ
Con todo o material recibido tentarase facer algo (virtual ou non, dependendo de se esta situación vírica mellora ou non): un libro, unha exposición,... Todas as achegas artístico-literarias serán floriñas arriquecedoras, arrecendentes de xenerosidade para Isaac. A Cultura e liberdade é de obrigada necesidade.

+INFORMACIÓN: alentoesbravexo@gmail.com.

5 de xul. de 2020

O declive (inducido) de Parga

Antón de Guizán.-

A parróquia de San Estevo de Parga viveu tempos mellores. En realidade poderiamos afirmar que Guitiriz e o rural no seu conxunto viviron mellores épocas pero o caso de Parga é moi significativo si nos fixamos na súa historia recente, deixando atrás a súa relevancia da que temos mostras polas pegadas do seu patrimonio castrexo ou a importancia tamén dos vestixios medievais cos restos do Castelo ou a súa igrexa cos frescos do século XVI ou tamén de ser un paso importante no camiño de Santiago.
Pero Parga tivo grande relevancia e recoñecemento na súa historia recente por destacados motivos, primeiro pola súa feira, unha das máis importantes de Galiza que ten a actual ubicación no centro da vila desde o seu traslado dende A Pobra a mediados do século XIX e que conserva uns fantásticos cobertizos elaborados coa mesma pedra coa que foi levantada a Sagrada Familia de Gaudí en Barcelona. 
Foi en 1945, cando se executou o traslado da capital do concello de Trasparga (no Mesón da Cabra) a Guitiriz, a primeira grande decisión política negativa para Parga, no que a parróquia  perdeu a súa centralidade política e económica no Concello. Dende esa data, Lagostelle eríxese en centro económico-político-administrativo ao levar cara a súa contorna os servizos que se foron creando, centros escolares de educación primária e secundária, o centro de saúde máis dotado, e mesmo a grande igrexa no centro da vila de Guitiriz ou o polígono industrial na limítrofe parróquia de Santa Mariña. Mesmo nos deseños (controvertidos) dos accesos á autovía Parga ficou, se cadra, un pouco máis illada. 
A crise demográfica e migratória, a crise da industria da pedra, o peche do campamento militar, e decisións de marcado carácter político relacionadas co tren que afectaron ás frecuencias e ao declive da estación ferroviária da que teñen partico centos de xornaleiros ás segas a Castela, e máis recentemente ao intento de partir pola mitade ao núcleo urbano, o intento de peche de entidades bancárias, ou a recente tentativa tamén de deixar a Parga sen Centro de Saúde prolongando o peche temporal pola pandémia o COVID19 para convertilo en definitivo, deixan claro que Parga, independentemente da involución xeral do rural, foi a grande perxudicada na historia máis recente de Guitiriz.
A que fora en tempos núcleo político e poboacional máis importante, ocupa hoxe o 3° lugar en habitantes por detrás de Lagostelle (Guitiriz) e Os Vilares e a súa actual depresión só se ve atenuada pola magnífica feira quincenal que aínda conserva e pola beleza dun núcleo urbano único ao pé do río, que adormece na nostalxia de gloriosos tempos pasados.
Aínda así, Parga négase a seguir na costa abaixo da perda de servizos e do abandono das administracións e amosa con cada novo estrangulamento, a súa capacidade mobilizadora para tentar evitar máis decisións negativas para a súa sobrevivéncia e así o ten demostrado nas asambleas e mobilizacións con ADIF, contra as decisións de ABANCA, e nestes días diante do SERGAS demostrando que a pesares dunha história de recortes, desatención, e perda de relevancia inducidas por deseños e decisións políticas, Parga sigue viva e reclama un trato de xustiza que os tempos lle teñen negado e que merece compensar.
A crise á que nos enfrentamos como consecuéncia do coronavirus non convida ao optimismo no futuro e é precisamente por iso que debemos defender o mantimento dos servizos públicos existentes e mesmo mellorar a atención dos mesmos para o nóso rural. Nun concello tan amplo e disperso como Guitiriz, é vital manter e mesmo aumentar a descentralización deses servizos para atender a unha poboación envellecida e espallada. Así e todo, Parga conserva un potencial inmenso no seu património natural, etnográfico e histórico, unha beleza única que hai que aproveitar e implementar para convertir nun recurso que xenere riqueza e benestar e mude as inercias negativas que leva padecendo na súa história recente. Como a orixe do significado do seu topónimo, "pila de trigo e palla arrumado para gardar o grao da intemperie", Parga sigue viva gardando o seu grao, a súa beleza e potencial, das intempéries, porque pesares de todo, Parga aínda vive!

30 de xuño de 2020

Weimar hoxe



Mario Paz González.-

En febreiro do ano pasado celebrouse na cidade alemá de Weimar o primeiro centenario da república que leva o seu nome e, aínda que os medios fixéronse eco no seu día dos actos conmemorativos, o recordo daquela época podería servirnos para reflexionar tamén hoxe.

Ao final da Gran Guerra, o Reich alemán, constituído por Otto von Bismarck case cincuenta anos antes, sufriu unha crise interna que forzou a súa inevitable capitulación. Ante a inminencia da derrota, moitos soldados e oficiais negáronse a obedecer a unha elite que ía mandalos ao sacrificio nunha guerra xa sen sentido ningún. A eles uníronse obreiros de cidades como Kiel, constituíndo asembleas e reclamando o fin da contenda e un cambio político cara a un réxime democrático. Por mor dos graves disturbios que percorrían o país, especialmente en Berlín, un grupo de elixidos para redactar a nova constitución marchou a Weimar, a cidade na que viviran Goethe ou Schiller, dando así nome á nova república. O documento elaborouse entre xaneiro e agosto de 1919 e dous dos seus logros fundamentais foron a declaración da igualdade entre homes e mulleres (elas tiveran un papel vital nas fábricas durante a contenda) e unha regulación do traballo que establecía salarios dignos e unha xornada laboral de oito horas, así como prestacións por desemprego, tan criticadas no seu día como a renda social mínima hoxe.

Produciuse entón unha revolución que abarcaría diversos eidos da vida cotiá, algúns dos cales hoxe poden sorprendernos, como a creación de vivendas sociais dotadas de auga corrente, calefacción, cociña de gas e cuarto de baño. Outros foron a liberdade de prensa, as novas formas máis emancipadas de entender a sexualidade e unha enorme creatividade e experimentación nun eido cultural que representaba o comezo dos tempos modernos e cuxa importancia segue vixente. Aínda hoxe seguimos a ler con paixón a Bertolt Brecht ou a Thomas Mann ou escoitando a música de Kurt Weill. E é imposible negar a visible influencia de artistas como George Grosz nas artes plásticas, de Walter Gropius e a Bauhaus no deseño e na arquitectura ou de Fritz Lang ou Walter Ruttmann no cinema de hoxe.

O soño non ía durar moito. Aínda que de cotío cítanse a sombra da Gran Guerra e as consecuencias do Tratado de Versalles como razóns que contribuíron ao afundimento da república de Weimar, hai outras. Unha delas, que os socialdemócratas mantivesen nos seus postos á elite social alemá conservadora, antidemocrática e antisemita. Outra, as sucesivas crises económicas, como a hiperinflación de 1923, na que o marco perdeu todo valor, e o famoso crac da bolsa de Nova York de 1929, que deixou no paro a un terzo da poboación activa. A iso sumouse un mapa político diverso, cheo de partidos desnortados, agás os máis extremistas. A derrota da democracia foi posible grazas aos continuos ataques da dereita tradicional aos que se xuntaron, lexitimados por ela, os do partido nazi e as súas violentas proclamas incendiarias.

No seu luminoso libro La Alemania de Weimar. Presagio y tragedia, reeditado por Turner o ano pasado, o historiador Eric D. Weitz, do City College de Nova York, cóntanos todo isto e, ao lelo, é case imposible non ver un paralelismo entre o noso tempo e aquel. Sobre todo ao escoitar o xeito no que falan algúns políticos, pero tamén non poucos medios e cidadáns contaxiados por eles e pola clase política. A historia de Weimar debería servirnos como sinal de alarma para lembrar a fraxilidade dos sistemas democráticos e as consecuencias ás que pode levar o ataque e o cuestionamiento sistemático e implacable das institucións en períodos de crise como o actual. Do que pode ocorrer se a política convértese nunha loita tribal polo poder, que só procura, no ataque arbitrario, a satisfacción partidista e electoralista. Se non hai un consenso para facer fronte ás crises futuras e calquera cuestión, por nimia que sexa, convértese en arma arreboladiza que busca desencadear enfrontamentos entre a cidadanía. O que traerá o futuro, non o sabemos. O que veu despois de Weimar, si e sería mellor non repetilo.

Imaxe: © Capotillo. La Voz de Galicia.

28 de xuño de 2020

De Nós a nós

Redacción.-

A exposición Galicia, de Nós a nós reunirá en outubro na Cidade da Cultura máis de 300 pezas na que aspira a ser a mostra máis completa e ambiciosa realizada ata o de agora sobre a Xeración Nós e unha das citas culturais imprescindibles deste outono, no que conmemoramos o centenario da publicación da revista Nós. Chegarán a Galicia –para seren exhibidas no Museo Centro Gaiás– obras procedentes de Francia, Alemaña e Portugal que porán o foco nas conexións internacionais da revista Nós e dos seus impulsores, abrindo unha vía para subliñar a dimensión de universalidade e apertura da cultura galega. Tamén para destacar o legado do grupo de intelectuais galeguistas que contribuíron decididamente, nas primeiras décadas do século XX, ao desenvolvemento, renovación e internacionalización da literatura e da cultura galega.

Galicia de Nós a nós será a segunda gran exposición do Xacobeo 2021 –tras Galicia, un relato no mundo– e inaugurarase a comezos do mes de outubro, despois de que tivese que ser reprogramada a data inicial –prevista para esta primavera– polos efectos da crise sanitaria da covid-19. O conselleiro de Cultura e Turismo, Román Rodríguez, e o director xeral de Políticas Culturais, Anxo Lorenzo, participaron nunha reunión de traballo cos comisarios da exposición –o investigador e académico da Real Academia Galega (RAG) Afonso Vázquez Monxardín e a profesora e investigadora da Universidade de Vigo Ana Acuña– e coa directora xerente da Fundación Cidade da Cultura, Ana Isabel Vázquez Reboredo.

Na reunión foi presentada tamén a imaxe gráfica da exposición, realizada por Álvaro Valiño, un deseño que contribuirá ao obxectivo da mostra de refrescar e actualizar a imaxe e relevancia de figuras como Vicente Risco, Castelao, Otero Pedrayo ou Florentino Cuevillas, coa ollada posta no público xeral e especialmente nas xeracións más novas. Deseñador gráfico, infografista e ilustrador, Valiño ten colaborado con publicacións como National Geographic, The Washington Post ou The Guardian. O seu traballo foi recoñecido con máis de 30 premios Malofiej, o galardón máis prestixioso da infografía xornalística.

Proxecto de país

Con Galicia, de Nós a nós, a Xunta contribúe tamén a dar a coñecer a riqueza dos fondos atesourados por numerosas fundacións e entidades, especialmente galegas. En conxunto ceden obra para a exposición un total de 51 institucións –catro delas internacionais, dúas do resto de España e as restantes 45 de Galicia– e 8 prestadores privados. Entre as institucións galegas que contribúen á exposición atópanse a Real Academia Galega, o Consello da Cultura Galega, o Instituto Padre Sarmiento de Estudos Galegos, o Museo do Pobo Galego, o Museo de Pontevedra, o Museo Provincial e Arqueolóxico de Ourense, as fundacións Otero Pedrayo, Vicente Risco, Castelao, Losada Diéguez e Penzol, as tres universidades galegas, o Parlamento de Galicia, a Deputación de Ourense ou a Catedral de Ourense, a Biblioteca de Galicia, entre outras.

Ademais, Galicia, de Nós a nós, tralo seu paso pola Cidade da Cultura –onde se poderá visitar entre o 2 de outubro de 2020 e o 17 de xaneiro de 2021–, poderá verse no Centro Cultural Marcos Valcárcel (Ourense), entre febreiro e abril de 2021, e no Museo de Pontevedra entre maio e xullo de 2021.

Informe Bandeiras Negras Galicia


Redacción.-

Ecoloxistas en Acción fai unha convocatoria aos medios á rolda de prensa de presentación do Informe Bandeiras Negras Galicia. A presentación tera lugar conxuntamente en todo o estado. En Galicia otórganse 6 bandeiras negras, 2 por provincia, e en cada provincia unha por contaminación e outra por mala xestión.

A presentacións das bandeiras negras correrá a cargo de Antón Masa (APDR Pontevedra), Sabela Iglesias (Verdegaia) e Cristóbal López (Ecoloxistas en Acción)

O acto será emitido en streaming na canle de YouTube de Ecoloxistas en Acción:
https://www.youtube.com/channel/UCN2kB6aYAka_yuP4r29etWA

Presentación de Mazarelos, 2

Redacción. -

Presentarase o número 2 da Revista Mazarelos o vindeiro xoves día 25 de xuño ás 19.30h na Libraría Couceiro, en Santiago de Compostela. O acto xirará en torno á divulgación cultural e intervirán Valeria Pereiras, da Revista Luzes; Manolo Gago, responsable de culturagalega.gal e Roque Sanfiz, da Revista Mazarelos.

23 de xuño de 2020

Achádego no castro de Viladonga

Redacción. -

O castro de Viladonga segue a dar sorpresas practicamente 50 anos despois do comezo das primeiras escavacións. Neste caso, veñen de concluírse as investigacións que confirman o achado dunha pequena machada votiva de bronce asociada a rituais de sacrificio. A devandita peza, de apenas 13 cm. e 22 gramos de peso, foi atopada nas escavacións arqueolóxicas impulsadas pola Xunta de Galicia e correspondentes á campaña 2019-2020, durante os traballos no alxibe monumental.

En concreto, no fondo, sobre as escaleiras de acceso ao depósito aparecía unha peza de bronce asociada a outros materiais, principalmente cerámica, ósos e restos de carbón. As análises do material orgánico recollido na campaña anterior confirmaron que se trataba dunha construción castreña prerromana do século III a.C., anterior polo tanto á construción da muralla do poboado. A peza poderá ser contemplada en breve neste museo xestionado pola Consellería de Cultura e Turismo.

Singular bronce sacrificial
Ao respecto do bronce, cómpre dicir que se trata dunha gran descuberta pola escaseza destas pezas e a súa profusa e complexa decoración. Non é a primeira vez que se encontran machadas sacrificais en Galicia, de feito temos achados análogos en Cariño, Lalín, Mondoñedo ou Cervo; pero, a dicir dos expertos, esta é probablemente a machada votiva cunha decoración máis rica. Así, no colgante desenvólvense moitos dos elementos comúns a estas pezas, como a propia machada, os sogueados ou o torques, ademais dun prótomo de touro, un xabaril na zona mesial, e un prótomo de carneiro na zona distal.

O colgante está relacionado con ritos de sacrificio desenvoltos na segunda Idade de Ferro no noroeste peninsular e enriquece o material ergolóxico do Castro de Viladonga. Tanto a machada como o alxibe recentemente descuberto son novas atraccións para o visitante nun xacemento cada vez más rico e espectacular que, campaña tras campaña, ofrece novos achados.

Centro de referencia
O Castro de Viladonga é un dos xacementos arqueolóxicos máis senlleiros de Galicia, un dos máis coñecidos polo público, e tamén un dos que recibe un maior número de visitas. O conxunto arqueolóxico e museístico ocupa o cumio dun monte desde o que se contempla a Terra Chá lucense e as serras de Monciro, de Pradairo e Meira. A importancia arqueolóxica e o interese histórico de Viladonga púxose de relevo a raíz das escavacións iniciadas en 1971, tanto pola monumentalidade e diversidade das estruturas descubertas como pola cantidade e calidade dos materiais recollidos.

O xacemento é un exemplo de asentamento destacado, sobre todo entre os séculos II e V d.C., moi importante para o coñecemento, estudio e comprensión do mundo castrexo trala conquista romana. No castro continúan de forma periódica os traballos arqueolóxicos tanto de escavación como de limpeza e consolidación.

O Museo asociado abriuse ao publico en novembro de 1986. Dedícase á interpretación e explicación do xacemento e á custodia e a exposición dos materiais procedentes das sucesivas escavacións. Está situado entre as dúas últimas murallas do lado sueste do Castro, moi preto da súa croa.

19 de xuño de 2020

Programación CdC segundo semestre



Redacción.- Coa intención de contribuír á recuperación da actividade no sector cultural tras a crise da Covid-19, a Cidade da Cultura acaba de presentar a súa programación para o segundo semestre de 2020. A exposición Galicia, de Nós a nós, en outubro, e mais As miradas de Isaac, que conmemora o centenario de Díaz Pardo supoñen as principais apostas do Gaiás para os vindeiros seis meses. En relación a esta última, o vindeiro mes de agosto "a Xunta presentará un amplo repositorio dixital de información" sobre o recoñecido galeguista.

As intervencións artísticas nas Torres Hejduk e mais no Bosque de Galicia canda ao Encontro de Artistas Novos manteñen a presenza das artes plásticas no recinto, mentres o Obradoiro de Novela Cidade da Cultura celebrará tamén unha nova edición.

A nivel musical retomaranse os ciclos Atardecer no Gaiás e Magosto no Gaiás. A estes súmase o anunciado ciclo de concertos Galicia Emerxe, e mais unha actuación de "tres artistas e bandas galegas de diferentes estilos" para celebrar o Día da Música o 21 de xuño. Desaparece, no entanto, o encontro Serán, dedicado á música popular e tradicional e que celebrou no mes de xuño as súas dúas únicas edicións. Como novidade, e no marco da programación infantil, incorpórase ao programa deste 2020 "un proxecto co prestixioso mago Pedro Volta que creará a súa propia escola de maxia" nas instalacións.

8 de xuño de 2020

Lorenzo Milá, premio José Couso



Redacción.- O Colexio Profesional de Xornalistas de Galicia (CPXG) e o Club de Prensa de Ferrol, convocantes do Premio José Couso de Liberdade de Prensa, anunciaron que o gañador da XVI edición é Lorenzo Milá, logo de se celebrar a semana pasada, en acto pechado por mor do estado de alarma, o reconto de votos avalado polo notario Héctor Pardo, do Ilustre Colexio Notarial de Galicia. A candidatura de Lorenzo Milá resultou vencedora con maioría suficiente e sen necesidade de voto de calidade do presidente do xurado. Como cada ano, o gañador foi elixido en votación aberta e secreta polos colexiados e colexiadas do CPXG e polos socios e socias do Club de Prensa.

Lorenzo Milá é un xornalista cunha longa traxectoria na televisión pública española, onde ten cubertos diferentes acontecementos mundiais do mesmo xeito rigoroso e profesional. É un dos xornalistas que personalizan a mellor época de independencia nos informativos nos medios públicos, onde presentou La 2 Noticias e o Telediario 2. Desde o 2014, ocupa a correspondencia en Italia para a TVE, desde onde está a facer a cobertura profesional sobre a COVID-19. Milá competía nesta edición do premio Couso coa actual correspondente de Televisión Española en Asia-Pacífico, Mavi Doñate e o recentemente cesado como director da Axencia Efe, Fernando Garea.

Debido ás circunstancias impostas pola actual crise sanitaria, non foi posíbel celebrar a rolda de prensa para anunciar o fallo desta edición do Premio Couso nin os tradicionais actos de entrega en Ferrol. Lorenzo Milá enviou desde Roma [youtu.be/WrIjwVDKIZ8]un vídeo no que agradece o premio e llo dedica a "tantos profesionais da comunicación que se xogan a vida defendendo a liberdade de prensa, a todos os informadores de calquera categoría que traballan en condicións de precariedade laboral e a quen traballa na verificación das noticias, unha función crucial". Cando a situación o permita, realizarase un acto público coa presenza do premiado para facerlle entrega do galardón.
  
Lorenzo Milá Mencos (Esplugues de Llobregat, 1960) é licenciado en Xornalismo pola Universidade Autónoma de Barcelona, e a súa traxectoria profesional comezou co xornalismo deportivo en 1983 no diario Sport. Máis tarde colaborou con TVE en programas como El tiempo es oro, Juego de niños ou Plató vacío, despois do cal marchou a Londres para traballar en ScreenSport (o actual Eurosport). Regresou a TVE e de 1989 a 1994 traballou en deportes. En 1994 trasladouse a Madrid para traballar no informativo nocturno de La 2 Noticias. Neste período, foi o espazo informativo coñecido por ser o menos institucional e por ter un estilo moi persoal, polo que recibiu varios premios.

Entre 2003 e 2004 foi correspondente adxunto na delegación de TVE en Washington. Posteriormente estivo no Telediario nocturno de La 1. En 2009 marcharía de novo a Washington, desta vez como correspondente principal. En 2014 trasladouse a Roma, posto no que está actualmente. Foi tamén presentador e moderador da maioría das edicións do programa Tengo una pregunta para usted, no que un grupo de cen cidadáns anónimos entrevista a líderes políticos invitados. Ao longo da súa traxectoria foi obxecto de moitos recoñecementos, como o Premio Antena de Oro, os Premios ATV e varios TP de Oro.

Lorenzo Milá súmase así á lista de gañadores do Premio José Couso de Liberdade de Prensa. Ali Lmrabet (2005); Le Monde Diplomatique (2006); Jon Lee Anderson (2007); José Vidal – Beneyto (2008); Rosa María Calaf (2009); Daniel Anido e Rodolfo Irago (2010); WikiLeaks (2011); o Consejo de Informativos da RTVE (2012); Mónica García Prieto (2013), Ricardo García Vilanova, Javier Espinosa e Marc Marginedas (2014), Jordi Évole (2015), Miguel Ángel Aguilar (2016), Xosé Hermida (2017), Julia Otero (2018) e Defende A Galega (2019) foron ata agora os galardoados coa estatuiña das ‘Ás Ceibes’ do escultor Manuel Patinha.

O Colexio Profesional de Xornalistas de Galicia, creado pola Lei do Parlamento Galego 2/1999 do 24 de febreiro, e o Club de Prensa de Ferrol organizan o premio co obxectivo de recoñecer e difundir o traballo dunha persoa viva ou organización existente destacada na defensa da liberdade de prensa ou cunha salientable traxectoria profesional, libre e independente.

5 de xuño de 2020

Luz Campello


Antón de Guizán.-

Moitas persoas de Guitiriz coñecen a Luz Campello García, orixinaria da parroquia de Labrada. Algunhas dende a súa mocidade residindo no concello e polos múltiples vencellos familiares que alí ten. Pero o que me trae hoxe a falar aquí de Luz non é só polas súas orixes chairegas, nin polo seu destacado papel no ámbito poético, no que ten destacado coa publicación de dous poemarios, 'Do corazón da terra' editado por Xermolos ou 'O inventário do prohibido' editado por Espiral Maior ou o premio de poesía Rosalía de Castro entre outros recoñecementos. Ademáis Luz forma parte do colectivo poético Nova Poesía Guitirica NPG e e ten tamén un destacado compromiso coa loita feminista. Pero como decía, Luz é tamén unha destacada profesional no ámbito do traballo social no que desenvolve a súa labor como xefa do servizo de Traballo Social no CHUAC Centro Hospitalario Universitario da Coruña con máis de 40 profesionais ao seu cargo en diferentes servizos do grande comexo hospitalario.

Pero Luz, a máis deso, actualmente dirixe o Plan de Xestión Social Sanitario na emerxencia COVID 19 onde se encargaron de organizar a atención ás familias das persoas que ingresaban no hospital por covid 19, dando apoio as familias e ás persoas máis vulnerables, por idade avanzada, dificultades de autonomía, discapacidade, etc. Unha serie de dificultades para a cobertura das necesidades básicas, como a compra, preparar a comida, asearse sen risco ou ter acceso aos medicamentos que se lle acaban. Logo xurden outros problemas, como a necesidade de comunicación e relación social, que poden producir deterioros cognitivos e desorientación, e mesmamente desánimo ou depresións.
Desde esta iniciativa promoveron tamén as videochamadas e visitas de despedida para persoas terminais con COVID e as súas familias coa colaboración dos servizos de enfermería.
Luz xa tiña traballado en Xestión de Emerxencias Sociais, levando a Dirección Técnica do Programa de Voluntariado "Prestige" da Xunta de Galicia, ante o desastre ambiental provocado polo verquido do fuel do barco Prestige fronte ás costas de Galiza, a finais do 2003.

Para elo, organizouse un call center cunha Liña 900, que se converteu na porta de entrada das demandas de voluntariado, donacións e información xeral á poboación. Esa liña 900 que se puxo en marcha, volveuna a activar nesta ocasión do covid 19, mediante acordos de colaboración coas universidades, Comunidades Autónomas, Institutos e organizacións de Voluntariado de todo o estado, cobertura de seguro de responsabilidade civil, preparación das botas segundo o número de pé de cada persoa, preferencias na dieta (vexetariana, sin gluten, …), para o kit de merenda que se lles daba, articulación e ubicación dos pabellóns de deporte oara durmir, tickets comida, etc. Toda unha loxística con máis de 620.000 accións voluntarias xestionadas durante 6 meses até o peche por fin da presencia de fuel en xullo do 2005. Unha experiencia diferente a esta do COVID19 pero ambas de grande relevancia social en momentos de debilidade dos sistemas públicos e nos que a sociedade se ten mobilizado a través de movementos de voluntariado que precisan ser organizados para unha mellor eficiencia.

Luz, é unha destacada profesional que non se limita a cumprir unicamente co seu traballo senón que ademáis ofrece o seu co.promiso e experiencia para colaborar nas grandes emerxencias do país, nunha labor moitas veces escura e sen recoñecemento público pero que resulta imprescindíbel. A Chaira ten que sentirse orgullosa de mulleres como Luz Campello, que saca tempo da súa vida familiar para axudar aos máis desprotexidos alteuistamente. Paralelamente, sigue a reivindicar o papel da muller na sociedade como nos seus traballos recentes arredor da figura de Concepción Arenal.

Luz Campello é sen dúbida unha honra para a Terra Chá que nos sirve de exemplo para construir unha sociedade máis xusta e humana.

Imaxe: (c) La Opinión de Coruña

3 de xuño de 2020

Revista da Nova Poesía Guitirica

Redacción. -

Despois do éxito do N°0 da revista, editado en dixital e en papel, e que tivo que ver paralizadas as presentacións físicas polo estado de alarma, a Nova Poesía Guitirica NPG aborda agora o N°1 nunha web (www.npggazeta.gal) renovada e con novas seccións. Si no número cero as colaboracións consistían nun poema inédito e outro de un/ha autor/a xa publicado superando os 60 poetas, neste número poderase participar enviando un poema inédito ao correo da NPG npggazeta@gmail.com acompañando o enlace ás redes sociais d@ autor/a ou foto retrato.
A npgGaZeta é unha revista aberta á participación co soporte das agrupacións poéticas de base que están a traballar no país de forma democrática, transparente e comunal tal e como recolle o documento de base.
A revista dixital incorpora unha nova sección de entrevistas que priorizará a poetas de agrupacións poéticas de base.
A revista está coordinada por Moncho Bouzas e conta con un consello de redacción no que participan poetas de diferentes agrupacións poéticas de base do país que xa teñen participado recentemente no festival on line #enredeversos con máis de 30.000 visualizacións.
A primeira colaboración será  do poeta Miro Villar, un dos fundadores do desaparecido Batallón Literatio da Costa da Morte na páxina 6 da revista.
A web que soporta a revista mantén as seccións de Carvalho Calero e a de Estraperlo na que se aloxan publicacións poéticas dixitais de descarga gratuita en PDF.
No momento en que quede completado o N°1 contamos poder apresentalo físicamente (versión en papel) conxuntamente co N°0.


2 de xuño de 2020

Nova normalidade ecolóxica

Redacción. -

Resulta imperativo volver á "nova normalidade" aplicando sen dilación medidas que  pacifiquen o tráfico e repartan de forma equitativa os espazos públicos. Isto só é posible abandonando a lóxica de desenvolvemento que basa a mobilidade na acumulación asfalto e formigón  que converte ao automóbil no dono da cidade. No seu protagonismo o automóbil reclama cada vez máis espazo creando deste xeito cidades difusas que se expanden sen presión demográfica e afástanse progresivamente da cidadanía. Como consecuencia nos últimos 30 anos duplicouse o número de quilómetros que necesitan percorrer as persoas cada día. Debemos ter presente que a mobilidade só é un medio, o fin é a accesibilidade e para volver achegar a cidade á cidadanía temos que cuestionarnos o espazo físico en que se desenvolven os seus desexos e as súas necesidades, fomentando a súa participación activa no proceso de deseño da propia cidade. 

Máis información en: www.ecologistasenaccion.org

Nova directiva do CPXG



Manuel París.- Este sabado 23 de maio tomou posesión a nova Xunta de Goberno do Colexio Profesional de Xornalistas de Galicia (CPXG), encabezada por Francisco X. González Sarria. Por primeira vez, en correspondencia coa realidade da profesión, a meirande parte dos membros da Xunta de Goberno son mulleres, representando máis do 60% deste órgano.

Debido á actual crise sanitaria da Covid-19, a toma de posesión realizouse de maneira telemática e non puido ter lugar o tradicional acto de investidura. En calquera caso, en canto as circunstancias o permitan, o Colexio de Xornalistas vai celebrar un acto público no que se presente o novo órgano de goberno ao conxunto da profesión.

Entre os asuntos tratados pola nova Xunta de Goberno na súa primeira reunión destaca a formalización de comisións de traballo que permitan axilizar e mellorar a actividade do Colexio de Xornalistas. Estas comisións, que están en poceso de formalización, abordarían cuestións como Universidade, Formación, Igualdade, Deontoloxía Profesional ou Gabinetes de Comunicación. Ademais, acordouse enviar unha carta aos distintos candidatos que concorrerán ás eleccións autonómicas do vindeiro 12 de xullo para expresarlles as necesidades da profesión xornalística en Galicia. Por último, a nova Xunta de Goberno expresou a súa preocupación pola situación dos medios públicos galegos, logo de que o Comité Intercentros denunciara a presunta utilización partidista dos servizos informativos.

Francisco X. González Sarria fixo referencia ás actuais circunstancias no seu discurso de toma de posesión como decano: "Nunca imaxinamos que chegariamos a este 2020 inmersos nunha crise desta magnitude" na que os medios solicitan ERTEs que en ocasións priman "as súas contas de resultados por riba do labor esencial do xornalismo" e "no que asomaron novamente o morbo e o sensacionalismo nalgunhas publicacións". Ante iso, asegurou, "volve facerse patente a necesidade dun Colexio que represente a profesión en Galicia e reivindique os valores que nos caracterizan como traballadores esenciais para unha sociedade libre", polo que fixo un chamamento "á responsabilidade que asumimos ao considerármonos xornalistas e a exercermos como tales".

A nova Xunta de Goberno

A nova Xunta de Goberno é o resultado do proceso electoral convocado o pasado 20 de marzo. Ao terse presentado unha única convocatoria en tempo e forma o día 15 de abril ás 19:00 horas, e non recibir ningunha reclamación, esta candidatura foi proclamada como definitiva o 21 do mesmo mes. Encabezada por Paco Sarria, a nova Xunta conta coa novidade de ter tres vicedecanías, de acordo co permitido pola reforma dos estatutos do Colexio de Xornalistas. Sonia Vizoso Pérez será a vicedecana 1ª, Belén Regueira Leal a vicedecana 2º e Xosé Manuel Pereiro Sánchez, vicedecano xa na anterior Xunta de Goberno, ocupa neste caso a terceira vicedecanía. Darío Janeiro Pereira repite cargo como secretario e Ángela Fernández Casal será a tesoureira.

As vogalías ocupadas por María Bragado Paz, Valeria Pereiras Reza, Marcos Sanluis López, Xaime Leiro Darriba, Xaime Conde Guillade, Eliana Martíns Alvela, Ana González Liste, Mónica Rosas Conde, Belén López Rodriguez e Matilde Vázquez Rojo completan a nova Xunta de Goberno que rexirá o Colexio de Xornalistas até o 2024.

Paco González Sarria

Paco González Sarria naceu en Puente de Domingo Flórez (León) en 1962. Comezou a súa longa carreira xornalística na desaparecida Ondas Galicia en Ourense. Posteriormente, foi xefe de informativos en COPE-Ourense e delegado da TVG nesa provincia.  Exerceu tamén labores de redactor e correspondente en La Voz de Galicia, Faro de Vigo, El Correo Gallego, Cadena Rato, Agencia EFE, El País e colaborou con medios como Público. En 1991 puxo en marcha o proxecto radiofónico Radio Miño, vencellado a Onda Cero. Actualmente é coordinador de redacción e contidos en Onda Cero-Ourense. É vogal da Xunta de Goberno do CPXG dende a súa fundación e xa foi decano entre 2016 e 2020.

Mandato 2016-2020

A Xunta de Goberno saínte tivo unha importante actividade durante o mandato 2016-2020, con iniciativas entre as que se poden destacar a posta en marcha dos obradoiros de Xornalismo na Escola "la Caixa" e da bolsa Nacho Mirás, a constitución da Rede de Colexios Profesionais de Xornalistas, a celebración da xornada Desinformación e ameazas á liberdade de expresión, o documento InformaDor realizado en colaboración co Colexio Oficial de Psicoloxía de Galicia,  a actualización dos Estatutos do CPXG á lexislación vixente ou as diferentes campañas do 8 de marzo e o 25 de novembro. Ademais diso, o Colexio de Xornalistas continuou co seu labor en defensa dos xornalistas e do dereito da sociedade galega á liberdade de prensa, a través dos seus comunicados, denuncias, pronunciamentos e recursos de amparo.

O Colexio Profesional de Xornalistas de Galicia é unha entidade de dereito público, creada pola lei 2/1999 do 24 de febreiro polo Parlamento de Galicia, que ten a representación legal de todos os xornalistas galegos. Actualmente conta con máis de 1.100 colexiados/as repartidos polas súas sete demarcacións (A Coruña, Ferrol, Lugo, Ourense, Pontevedra, Santiago de Compostela e Vigo).

25 de maio de 2020

Cultura en tempo de crise


Redacción. -
Ante esta situación de crise queremos buscar novos xeitos de achegar a cultura a canta máis xente mellor. Por iso, dende Culturativa I+D deseñamos propostas adaptadas á nova realidade, como os Contos por teléfono, os Concertos Verticais para ver dende os balcóns, ou os Espectáculos por streaming, realizados en directo dende os teatros para un público que asiste a través das pantallas.

Estamos convencidas de que neste momento é imprescindible buscar novos xeitos de programar, non a través de Internet, senón tamén reinventando a música ou o teatro de rúa, sempre respectando as medidas de seguridade.

Tres ideas novedosas que son xa una realidade, pois en varios concellos realizamos con éxito espectáculos por streaming dos que gozaron centos de persoas dende as súas casas.

18 de maio de 2020

Díptico para Carvalho Calero

Xoan Xosé Fernández Abella.-



I)

SONETO EN LOOR DO EXIMIO 
DON RICARDO CARBALLO CALERO


Alta honra de Ferrol e de Galiza,
enteiramente ás mesmas consagrado, 
estudioso incansable, namorado
da Beleza, a Verdade e a Xustiza.

Túa entrega foi total sempre na liza
polo traballo serio e ben logrado,
un traballo profundo e artellado, 
que gran sabedoría patentiza.

Eu canto aquí un cume da Cultura,
catedrático impar, poeta inmenso, 
sabio da Lingua e da Literatura.

Dramaturgo, ensaísta de fondura
e de Galiza defensor intenso.
Chegue ata ti miña loanza pura.


20 de Xullo do 2.014

(Publicado no meu libro "Loanzas sentidas e outros poemas" no 2018)


e II)

A DON RICARDO CARBALLO CALERO, 
"LETRAS GALEGAS 2020", POR FIN!

Por fin chegou o Día! Xa era hora
para facer xustiza á túa memoria,
exemplo de honradez na nosa Historia,
alma da nosa esencia defensora!

Péchense coa verdade as feridas.
E iso hase acadar coa Democracia.
Pensar que así non é, unha falacia.
De paz encha a verdade as nosas vidas.

Volvo cantar "un cume da Cultura,
catedrático impar, poeta inmenso,
sabio da Lingua e da Literatura.

Dramaturgo, ensaísta de fondura,
e de Galiza defensor intenso."
Volvo brindarche a admiración máis pura.


Os Tilos, 21/Xaneiro/2020

17 de maio de 2020

Homenaxe a Carvalho Calero


Redacción.-

Poetas da NPG Nova Poesia Guitirica recitarán en directo o 17 de Maio no facebook da Nova Poesia Guitirica NPG ás 20:00 horas.
O recital está vai honrar a Ricardo Carvalho Calero, a quen se adican as Letras Galegas deste ano.
Ao non poder realizar actos públicos, a Nova Poesía Guitirica realiza este acto polas redes sociais.
O acto comenzará coa lectura do prólogo que Carvalho Calero fixo para NIMBOS de Díaz Castro e cada poeta recitará algún poema de Carvalho ou en homenaxe a él.
@s poetas que intervirán son Antón de Guizán, Pilar Maseda, Amalia Díaz, Luz Darriba, Emilia Martínez Fuentes, Luz Airado e Moncho Bouzas.
A amizade entre Carvalho Calero e Díaz Castro da a este recital un valor especial para a poesía guitirica, que ten ao poeta dos Vilares como a grande referéncia e causa da súa existéncia.
No pasado mes, a NPG ten promovido dous actos poéticos nas redes de grande éxito, #RecitalnaCasadaNPG e #enredeversos con perto de 50.000 visualizacións nas redes sociais entre ambos.
Desta maneira, trasladaremos a celebración do Día das Letras Galegas ao nóso  facebook o domingo 17 ás 20:00 horas.

16 de maio de 2020

Reabre a Casa Museo Manuel María


Redacción.-

Este sábado, 16 de maio, a Casa-Museo Manuel María volta a abrir as súas instalacións após o seu
cerramento temporario a consecuencia da aplicación das medidas de restrición da mobilidade e do contacto social pola COVID-19. A súa apertura será só para as visitas guiadas, que non poderán ser superiores a tres persoas, e que serán levadas a cabo seguindo as medidas preventivas hixiénico-sanitarias da fase 1 de desconfinamento.
As persoas interesadas en visitar a casa natal de Manuel María, en Outeiro de Rei, e coñecer o interesantísimo legado que esta acolle, poderán facelo dentro do novo horario de verán (até o mes de setembro incluído), sábados e domingos, de 11 a 14 e de 16.30 a 19.30 hrs. Desde a Casa-Museo recoméndase, mentres dure o período de desconfinamento progresivo, chamar previamente ao 698177621, ou escribir un whatsapp ou un correo electrónico a casamuseomanuelmaria.gal co fin de que na Casa-Museo tan só estean presentes as persoas que a visitan (tres persoas como máximo).
Os percursos guiados polas estancias da Casa-Museo teñen por finalidade achegar a traxectoria vital e literaria de Manuel María. No seu interior, entre outras cousas, pódese ver a biblioteca de Manuel María que contén unha das mellores coleccións particulares do libro galego ou sobre Galiza desde a potsguerra, un fondo artístico con obras de destacados pintores galegos contemporáneos, documentación imprescindíbel para coñecer a historia de Galiza da última metade do século XX, mobiliario e obxectos persoais do escritor…

A (des)leal oposición



Moncho Paz.- O mal comportamento da (des)leal oposición en España é impropio de calquera país democrático. Cun discurso destrutivo e obsesivo, orientado unicamente cara ao acoso e derriba do Goberno progresista. Con falsos argumentos, sen fundamento nin lóxica, redactados pola Fundación FAES e outras plataformas de ultradereita, dedicadas en corpo e alma a soster o discurso baleiro de Pablo Casado, os seus secuaces do fascio e a caverna mediática. 

Tratando de confundir á opinión pública mediante a xeración constante de 'fake news', un día tras outro. E coa connivencia dalgúns presidentes autonómicos que se encargan de manipular e desdebuxar esta dura e crúa realidade, adaptándoa ás mensaxes que transmiten -e retransmiten de forma machacona- a través dalgúns medios de comunicación, que aínda por riba están subvencionados con fondos públicos. A razón da senrazón. 

Agardo que a cidadanía actúe con intelixencia e tome nota; debemos combatelos con audacia e sen demora, para frear os bulos e rumores emitidos por esta banda de cavernícolas. Pensan que o poder correspóndelles por 'dereito divino', e esa é a súa primeira e principal equivocación.

3 de maio de 2020

Que non se vaia a tenrura



(A miña nai, na angustia do andazo)



Esta sede de lus, méntrelo vento

da morte zúa darredor das cousas...



Nimbos

Xosé Mª Díaz Castro



Que non se vaia a tenrura,

que non se afaste das miñas apertas,

que remexa entre a sarta de recordos

a cálida silueta do meu sorriso,

o espertar do bico

trotando na xema dos dedos,

ata a pel do aire

e seus charcos.



Chámaa tenrura, chámaa como a chuvia

polo seu nome,

amigo chámaa, reclama

súa voz

entre o consolo das cancións,

entre o blues das palmas ao vento.



Chámaa. Chámaa si!

para que sexan teus aloumiños

e as apertas valeiras de hoxe nos balcóns,

o espertar vivo dos latexos,

o suspiro

entre as bágoas secuestradas.



Chámaa, amigo.

Chámaa tenrura amiga, chámaa si!

nai.



Recórdalle que non estou so

Recórdalle que non estou so!

Recórdaaame que non estou so.



Que, ao alborecer,

como un bosque na espera(nza),

habita cada mañá

no trilo do merlo,

anunciando a primavera.



Xosé Miguel Barrera Vázquez

24 de abr. de 2020