Binormativa: o futuro é agora

Antón de Guizán. -

Sou galego de nascença e de consciência, não tenho feito nenhum curso de galego agás um da Associação Cultural Alexandre Bóveda da Corunha quando era um moço e que impartira a grande Pilar García Negro. Desde aquela, muito se tem discutido sobre o galego. Na minha posição de cidadão galegofalante e desde a perspectiva de quase 12 lustros de existência, a crua realidade é que o galego tem retrocedido em falantes e que há um evidente problema de transmissão geracional do idioma por múltiplas causas que de seguro se têm investigado por profissionais bastante mais qualificados. Ao meu ver, há um factor clave que deve ser o centro dum debate no que a língua, ademais da nossa principal senha de identidade, terá que ser também a principal ferramenta de desenvolvimento do nosso país num mundo cada dia mais globalizado. Se a sociedade percebe que o idioma é útil, este recuperará uso e funcionalidade, mas se este está só para uso interior, irá perdendo usuários e valor relegando-o a uma função sentimental, folclórica e mesmo relegado a uma situação pseudomuseística. O problema é quando as instituições políticas, culturais e linguísticas ignoram e escondem debates nos que nos jogamos o futuro da língua, a economia e as possiblidades de progresso. Que medo há a abordar campos de possibilidades que atingem mais de 200 milhões de falantes quando o galego vive encerrado num âmbito de 2.700.000 cidadãos, perdendo povoação e com os mais velhos, também, galegos monolíngues? Qual é o problema para adoptar e conviver com uma segunda grafia (também oficial) que abra portas directamente a cinco continentes com o quinto idioma mais falado do mundo? Quem diz medo a facilitar mercados em países tão afastados como o Brasil, Macau, Angola, Moçambique...e mesmo com um idioma oficial da UE? E quem pode obviar o importante mercado cultural, turístico e a história comum através do idioma com tantos cidadãos no mundo? Só os interesses políticos de curto percurso e as mentes cativas podem defender o reducionismo e o caminho do suicidio idiomático, as mensagens confusas dirigidas a meter medo a medrar e sentirmo-nos mais orgulhos@s de ser galeg@s e cidadãos do mundo, a medrar em riqueza e cultura. A nossa relação com o lusismo deve deixar de ser testemunhal, para actos entre vizinhos e passarmos a converter-nos em irmãos em convivência, deixar de lado complexos e estereótipos e crer nas possibilidades que se nos abrem para os nossos filhos e para o país com a dupla normativa. Ninguém nos vai indicar como temos que falar num idioma tão rico e diverso como o nosso, mas grafar ademais do galego normativo, para adiante, numa grafia também oficial na norma portuguesa, fará de Galiza uma pequena potência. Que não nos enterrem com mentiras: O FUTURO É AGORA!! 

19 de abr. de 2019

Contraminacción pide a demisión de Tahoces

Redacción. -

O 17 de abril, os medios de comunicación sacaban a luz a nova de que o director xeral de Minas, Bernardo Tahoces, deberá declarar como imputado diante da Fiscalía de Medio Ambiente o 2 de maio por presunta prevaricación ambiental. Tahoces terá que declarar por irregularidades denunciadas por Verdegaia na reapertura da Mina de San Finx (Lousame) tales como carecer de DIA (declaración de impacto ambiental) etc.

Segundo a Comisión de Asociación contra as Minas da Terra Chá, Tahoces, desde que ocupou o cargo de director xeral de Minas, destacou, recalcan, por "dificultar o traballo da veciñanza que se opón a proxectos mineiros e dos colectivos a ambientais e organizacións agrarias. O impedimento continuado de acceso a información, a negativa reiterada no tempo a contestar as solicitudes demandando información de calquera tipo, etc."

No caso da Terra Chá, a negativa a declarar as caducidades das concesións a Erimsa obrigou a Contraminacción a acudir no ano 2017 á Valedora do Pobo a través dun dos colectivos que integran a Comisión: o Sindicato Labrego Galego. A propia Valedora estivo máis de medio ano, de febreiro a setembro de 2017, reclamando información á Consellaría de Industria e non houbo contestación até que a Valedora lle fixo varios requerimentos e dous recordatorios de deberes legais, apercibindo da responsabilidade na que incorrerían de non facilitar a información segundo o artigo 502.1 do Código Penal (Código Penal (Ley Orgánica 10/1995, de 23 de noviembre):
Los que, habiendo sido requeridos en forma legal y bajo apercibimiento, dejaren de comparecer ante una Comisión de investigación de las Cortes Generales o de una Asamblea Legislativa de Comunidad Autónoma, serán castigados como reos del delito de desobediencia. Si el reo fuera autoridad o funcionario público, se le impondrá además la pena de suspensión de empleo o cargo público...” (Artigo 502)

Cómpre lembrar que, no ano 2013, desde varios colectivos e veciños e veciñas a título individual, despois de que á empresa Erimsa lle fosen denegadas as licencias no Tribunal Superior de Xustiza de Galicia, solicitouse na Consellaría de Industria o inicio dos expedientes de caducidade das concesións mineiras por inactividade (Alicia, Karles e A Pastoriza do ano 2006, que afectan máis de 5.700 hectáreas nos concellos de A Pastoriza, Cospeito, Castro de Rei, Vilalba, Abadin e Riotorto). A día de hoxe, e sugundo eles mesmos afirman, ningún deses colectivos tivo ningún tipo de contestación agás a recibida por medio da Valedora do Pobo coa negativa da Consellaría de Industria a iniciar os expedientes.

É polo exposto que, dende a Comisión de Asociacións contra as Minas da Terra Chá, esixen que, en caso de negarse a dimitir Bernardo Tahoces, se proceda a súa destitución inmediata, mentres se agarda que, por parte da Xustiza, se aclaren as posibles responsabilidades penais e se condenen as persoas responsables para que estas prácticas non se sigan dando

Corredores de sombra en Biblos

Redacción. -

O sábado 4 de maio ás 7 do será o grupo poético musical da Terra Chá, Corredores de sombra terá unha actuación en Biblos Clube de lectores de Betanzos.

Baruk Domínguez, Carme Mato, Pilar Maseda e Rosana Domínguez, son Corredores de Sombra, que con guitarra, trombón e dúas impresionantes voces sorprenden nunha novedosísima miscelanea de ritmos e versos. Unha nova forma de escoitar poesía que non deixa indiferente a ninguén e que estrean repertorio nesta primicia en Biblos Betanzos dentro do noso programa #DoTrinque de novidades. Darán que falar... A NPG Nova Poesia Guitirica que xa ten editado poemarios dixitais dos betanceiros Moncho Bouzas (ARGONAUTA) e Ana María Pereira Varela (PURA VIDA), sigue así a facer propostas poéticas novidosas ampliando as fronteiras poéticas da Terra Chá ás Mariñas e Betanzos, cos que tantos lazos históricos e literarios teñen.

Corredores de sombra deben o seu nome ao título dun libro do vilalbés Agustín Fernández Paz de donde proceden e debutaron na entrega do II Premio Agustín Fernandes Paz este ano no auditorio de Vilalba. O repertorio abrangue a interpretación de versos de coñecid@s poetas e a forza que imprimen dan á poesía un atractivo especial que faibdisfrutar mesmo a quenes non son seguidores deste xénero literario.

Unha oportunidade de achegarse á poesía dun xeito novo e disfrutar da música e as voces deste orixinal cuarteto.

A entrada será gratuita.


Evento en facebook:


16 de abr. de 2019

Pinturas ao fresco únicas

Antón Tenreiro Ferreiro. -


É ben coñecida a existencia dunhas importantes pinturas ao fresco na igrexa de San Vicenzo dos Vilares con máis de cinco séculos de existencia. Pero ademáis dos coñecidos frescos que representan a Lamentación sobre Cristo Morto, Santiago Matamouros e elementos paisaxísticos e xeométricos comúns a outras pinturas ao fresco en Galicia, unha delas, a Imposición da casulla a San Ildefonso, é única en Galicia. Así o afirmou a museóloga e historiadora Sonia Engroba na conferencia sobre os frescos dos Vilares no Mestrado Avanzado de Bibliotecas, Arquivos e Museos da Facultade de Humanidades da UDC días atrás. A restauradora Uxía Aguiar afirmou que os frescos foron obra de dous autores, ademáis do Mestre de Parga ao que atribuíu no seu estudo de 1992 (Cadernos de estudos Mindonienses) o profesor Monterroso Montero a autoría haberá que engadir agora o mesmo mestre autor da chamada Capela Sixtina galega de Santa María de Nogueira de Miño.


Estes novos datos suman aínda máis importancia aos Frescos dos Vilares, que siguen agardando unha actuación das administracións que eviten a desaparición definitiva destas xoias pictóricas descubertas en 1991 e que siguen a deteriorarse.


Cinco séculos de história que poden desaparecer en 28 anos para a vergoña da Diócese de Mondoñedo Ferrol, Xunta de Galicia, Deputación Provincial de Lugo e Concello de Guitiriz cuxa pasividade é a responsábel de que estas pinturas de estilo gótico hispano-flamenco únicas en Galicia podan desaparecer definitivamente. A uns días da celebración das festas da Pascua dos Vilares e da afamada Romaría dos Desamparados, non está de máis lembrar que hai máis de 500 anos os nosos antergos acodían a estas celebracións e ao culto coas paredes da nave antiga da igrexa (S.XII) pintadas con estes frescos. Coas pinturas, catro retábulos neoclásicos e un barroco con tallas dos séculos XVII e XVIII, un adro con muro baixo de pedra con un cruceiro, dúas pías bautismais e un sartego e un fantástico calvario fan unha composición única e destacábel. A restauración dos frescos, ademáis de recuperar un tesouro patrimonial, sopoñería tamén unha importante inxección económica e outro atractivo turístico e cultural na Chaira, tan necesitada de investimento no rural para poñer en valor a súa riqueza paisaxística, etnográfica e a súa história. Gosto de imaxinar nos Vilares a Casa de Díaz Castro convertida na Casa da Xente e centro de peregrinaxe cultural, coa Escola Habaneira da Conchada como centro social con numerosas actividades para a veciñanza, os cobertizos da Feira do Sete restaurados como testemuña do noso pasado recente e a igrexa lucindo fachendosa as súas pinturas para orgullo de Guitiriz e dos visitantes desta obra artística única  no país. Agardemos pois, que pola Pascua, a Virxe dos Desamparados obre o milagro e conmoba a fría conciéncia institucional. Salvemos os frescos dos Vilares, V séculos de nós.


Presentación dun estudo de Ana Naseiro

Redacción. -

O vindeiro venres, 5 de abril de 2019, ás 20:30 horas, na Casa da Cultura de Vilalba, o Instituto de Estudos Chairegos, en colaboración co Concello de Vilalba, organiza o acto de presentación do libro “A fábrica de tabacos da
Coruña e a fábrica de mistos. Factores de transformación dunha cidade”, da vilalbesa Ana Naseiro Ramudo.
Intervirán no acto, ademais da autora do libro, Paulo Naseiro Ramudo e Marisa Barreiro Mejuto. “Esta obra de Ana Naseiro Ramudo é un ensaio sobre a Fábrica de Tabacos e a Fábrica de Mistos da Coruña, no que se recolle información inédita da súa historia, evolución e conflitos. A través
deste estudo vemos como o desenvolvemento de ambas institucións non foi alleo á evolución da propia cidade e marcou a súa evolución paisaxística, urbanística, económica e social. Un dos capítulos recolle a depuración do persoal da fábrica durante o Franquismo, capítulo pouco coñecido da historia de Fábrica de Tabacos. Esta obra quedou finalista no Premio Manuel Murguía 2017 da Deputación da Coruña.” (acalexandreboveda.gal)
“Este libro é un estudo inédito con novas aportacións a Historia da cidade da Coruña. A Historia Industrial e Urbanística están ligadas nesta investigación, ambas parcelas están bastante esquecidas na historiografía de España, a escasez de estudos destos campos afecta a percepción da evolución da historia social e económica do noso país na época contemporánea. Neste estudo recóllense aspectos novos do devir da cidade herculina a través da investigación e revisión de fontes documentais apenas coñecidas que nos falan de dúas institucións paralelas e innovadoras como foron a Fábrica de Tabacos e a Fábrica de Mistos, que marcaron a evolución social, económica, urbanística e industrial transformando a cidade e o seu entorno e dando paso a modernidade.” (catalogo-rbgalicia.xunta.gal)
ANA NASEIRO RAMUDO é Facultativa de Arquivos do Estado. Actualmente, arquiveira da Oficina Española de Patentes e Marcas. Formouse en Historia Moderna e Contemporánea pola Universidade de Santiago de Compostela, especializándose en Biblioteconomía pola Universidade da Coruña, onde obtivo o doutoramento coa tese: Evolución Histórica da Descripción Arquivística na España Contemporánea. O xerme desta investigación atópase nun proxeto que coordinou do Arquivo da Delegación do Goberno en Tabacalera conservado no Arquivo Xeral da Administración, onde atopou una línea de investigación descoñecida da Historia da Coruña que lle fixo visitar diversos arquivos dando lugar á presente obra.

5 de abr. de 2019

'Matria' e 'Retallos chairegos'

Redacción.-

O vindeiro venres, 29 de marzo de 2019, ás 20:30 horas, no Auditorio Municipal de Vilalba, o Instituto de Estudos Chairegos, en colaboración con Concello de Vilalba, organiza unha nova proxección de cine galego coa curtametraxe MATRIA do director Álvaro Gago.

Así mesmo, ao remate desta curtametraxe, proxectarase “RETALLOS CHAIREGOS”, de Benigno Mayán, con personaxes e paisaxes da Terra Chá dos anos 60.

O cinema galego continúa a recoller premios alá onde vai. Nesta ocasión foi a curtametraxe Matria, dirixida por Álvaro Gago, quen trouxo para Galiza un novo galardón. A fita resultou gañadora na 47a edición do Festival Alcine, que tivo lugar esta fin de semana en Alcalá de Henares (Madrid).

Matria non só se fixo co premio á mellor curta, tamén foi premiada Francisca Iglesias Bouzón polo papel de Ramona. O pasado mes de outubro, o filme xa se fixera co galardón á mellor curta na Semana Internacional de Cine de Valladolid, Seminci.

O director vigués narra na curta a historia de Ramona, unha “heroína anónima” que traballa nunha conserveira. Unha vida que é igual a de tantas mulleres “cunha determinación tremenda”, mulleres que “cultivan moito os seus tesouros, que teñen a ver coa familia”, “mulleres loitadoras, mulleres que son perfecto exemplo do mito do matriarcado”, pon de manifesto Álvaro Gago, que creou a curta co fin de “darlles voz ás mulleres silenciadas que soportan e calan”. Após o pase por Cineuropa, Matria recalará no Festival Internacional de Cine de Verín e en San Sadurniño, dentro do programa “En negro contra asviolencias”. Tamén estará presente no festival de curtas de Zubroffka (Polonia) e nos certames de Cartagena e Aguilar del Campo (España).” Sermosgaliza.gal)

Matria
Dirección e Guión: Álvaro Gago
Empresa produtora: Sombriza Films , Ringo Media Produción: Álvaro Gago, Alberto Gago, José Gago , Mireia Graell
Fotografía: Lucía C. Pan
Edición: Álvaro Gago
Son: Sound Troop
Dirección artística: Alba Aguiar
Intérpretes: Francisca Iglesias Bouzón
Duración: 20:22
Formato: Digital
Diálogos: Galician

RETALLOS CHAIREGOS:
Autor: Benigno Mayán
Data: anos 60
Duración: uns 30'
O 90% das imaxes son de Vilalba:
- Paisaxes
- Feiras
- Persoas
- Edificios
- Construcións...

25 de mar. de 2019

Cinco séculos de nós

Redacción.-

O vindeiro xoves día 28 de marzo, Os Vilares será protagonista no Master avanzado de museos, arquivos e bibliotecas da UDC no campus de humanidades de Ferrol en Esteiro. Ás 16:00 proxectarase o documental e ás 18:00 teremos a conferencia sobre as pinturas murais da igrexa do S.XVI coa intervención do presidente da Lareira de soños, Antón Tenreiro, a museóloga Sonia Engroba e a restauradora Uxía Aguiar. Sigue a campaña para restaurar os frescos do século XVI de estilo gótico hispano-flamenco atribuidos ao Mestre de Parga e outro autor.

O próximo día 8 os alumnos do Máster introduciranse primeiro na parroquia a través do documental ENTRAR AOS VILARES e posteriormente as especialistas Sonia Engroba (museóloga) e a restauradora Uxía Aguiar entrarán co presidente da Asociación Socio-Cultural Lareira de soños Lareira de Soños no estudio pormenorizado destas importantes pinturas en risco de desaparición.
Descubertos en 1991 por unhas obras na igrexa, os frescos non recibiron ningún tipo de traballo de conservación nin mantimentone o deterioro ten avanzado até unha situación que si non se actúa de inmediato, pode levar á perda definitiva das pinturas.

O proximo mes seguiremos coa campaña repartindo dípticos nas misas da Pascua na popular Romaría dos Desamparados.

A asistencia ao Master o día 28 é libre e o mesmo será presentado pola coordinadora do mesmo, a profesora Raquel Díaz Seijas, á que agradecemos a acollida no máster e a apostanpola recuperación da história e o patrimonio.

Non me chames haiku, chámame Vilariña!

Antón Tenreiro Ferreiro. -

Díaz Castro vive, non é  ese poeta ao que lle adican as letras galegas e fica no limbo de dúcias de nomes para a honrosa listaxe de escritores protagonistas dun 17 de maio esquecidos ao ano seguinte. Sigue vivo en Xermolos, a entidade cultural máis importante da Terra Chá empeñada en convertir a súa casa na Casa da Xente con Alfonso Blanco Torrado, curtido en mil batallas de dignidade, termando dunha bandeira de utopías posíbeis. Díaz Castro sigue vivo porque os seus versos prenderon nos corazóns de novos bardos guitiricos, nimbos de luz inconformista que máis aló de soños institucionais, acreditan que a palabra, convertida en poesía, é o instrumento máis poderoso para mudar o mundo. Así, ese grupo de poetas, bautizados na Igrexa dos Vilares un 3 de Outubro de 2015 como NPG Nova Poesia Guitirica por Armando Requeixo no 25 cabodano do pasamento de Pepe do Vilariño, siguen sen desmaio catro anos despois, a facer actividades co poeta das cousas pequenas sempre como motor e inspirador das súas creacións.


Unha das máis orixinais e exitosas é o Certame VILARIÑAS, que non pretende ser un concurso poético senón unha canle de participación en forma de micropoemas que leve a dar nome propio a un xénero que ten adoitado unha descrición técnica fría (micropoema) como nome de pila, ou un termo importado do outro lado do mundo (HAIKU) para chamalos. O Vilariño dos Cregos nos Vilares, lugar de orixe do poeta e a referencia poética á "herba pequerrechiña" do seu poema Esmeralda, foron a fonte de inspiración das VILARIÑAS, ese símbolo do valor e importancia  das cousas pequenas, que tan ben ten ensalzado o poeta e que con só dúas edicións, xa teñen acadado un importante éxito de participación e popularidade, que mesmo ten sorprendido ao presidente da Real Académia Galega, Víctor Freixanes, que se ten declarado disposto a defender as VILARIÑAS como nome próprio para os micropoemas en galego, sabedor de que tan fermoso nome prenderá con orgullo, co paxariño da creatividade na cabeza, da figura da artista Viki Rivadulla, que as representa. Porqué renunciar a ter un fermoso nome para os pequenos poemas poemas cando a nosa língua ten capacidade danondo para nomear, e máis aínda candonde poesía se trata?Porqué recurrir a nomes doutras línguas ou a termos tan pouco poéticos como "micro-poemas tendo unha palabra tan agarimosa, como VILARIÑA? Como di André da Ponte outro grande poeta vilarego, "Fazer um poema longo requer de força dos braços: Uma Ilíada; escrever uma "vilarinha" requer uma força de concentração extraordinária... Sabemos que Matsuo Bashô escreveu essas "vilarinhas" com um rigor inigualável... Pois isso... Vivam as VILARINHAS!!!" de aquí en diante, a quen escriba ou recite un micropoema, e co maior dos respetos á creación nas outras línguas do mundo, nós temos nome próprio, así que, daquí en diante "Non me Chames Haiku, chámame VILARIÑA"!!!


20 de mar. de 2019

Os mellores monólogos de Carlos Blanco

Redacción. -

Difícil escoller pero Carlos Blanco decide revisar algúns dos seus máis coñecidos monólogos: As bravas da Arousa (Queres Kiwis?), A dobraxe porno, Galizara, As grandes frases das nosas avoas e avós...

60 minutos de risas garantidas, porque Carlos introduce ademais cada noite elementos de actualidade e improvisación. Carlos adapta, xoga, fai jazz coa palabra e resulta imprescindible nestes tempos onde a risa é algo máis que terapéutica. O mellor do mellor. Os monólogos escollidos de Carlos Blanco. 30 anos de traxectoria resumidos, barallados, disfrutados cada noite. Non recomendado a menores de 13 anos.

Sábado, 9 marzo, 2019 - 20:30

Teatro Pastor Díaz

Viveiro

3 de mar. de 2019

Manuel Lourenzo na Casa de Manuel María

Redacción. -

Este sábado, 23 de febreiro, ás 20 hrs, no auditorio da Casa-Museo Manuel María,Manuel Lourenzo subirase, máis unha vez, ao escenario. O prestixioso dramaturgo, director e actor forma parte do elenco de intérpretes da compañía Elsinor Teatro que representarán “O palco e as lúas”. Esta obra componse de catro pezas breves(Zanzíbar, Postulantes, Noite pecha e A terraza), que foron escritas polo propio Lourenzo. A entrada é libre e as persoas interesadas en asistiren poden reservar encontacto@casamuseomanuelmaria.gal

Manuel Lourenzo, vinculado ao teatro independente desde 1965 como director, actor, teórico, divulgador e grafista, fundou e impulsou grupos e compañías teatrais como O Facho, o Grupo de Teatro Circo, a Escola Dramática Galega, Teatro Luís Seoane, Club Teatral Elsinor e Casa Hamlet e ten unha extensísima e rica obra dramatica que iniciou en 1969 con “Romaría ás covas do demo” e que conforman, entre outras, “Veladas indecentes”, “A larva furiosa”, “Suite Artabria” ou “As dunas”. Foi premiado cospremios teatrais Abrente (1978), Teatro de Cámara Ditea (1985), Rafael Dieste (1996, 1999), Otero Pedrayo (2011), Álvaro Cunqueiro (2009, 2016), o Nacional de Literatura Dramática por “Veladas indecentes” (1996) e o Nacional da Cultura Galega de Artes Escénicas (2008). Desde mediados dos oitenta conta con papeis en obras audiovisuais diversas(curtametraxes, longametraxes e coñecidas series televisivas), as máis recentes Fariña e Serramoura.

21 de feb. de 2019

Homenaxe a Alfonso Blanco Torrado

Redacción. -

Alfonso Blanco Torrado recibirá a homenaxe e o agarimo de poetas locais no Día de Rosalía e na entrega dos premios de micropoesía das VILARIÑAS.

Será o vindeiro sábado 23 de febreiro ás 7 do serán na Escola Habaneira de Guitiriz na que o acto de entrega de premios do #CertameVilariñas2018, a #HomenaxeAAlfonsoBlanco e celebraremos tamén o #DíaDeRosalía.

Contaremos coa participación do homenaxeado Alfonso Blanco Torrado, @s poetas Luz Campello, Branca Villar, autora da escjltura que entregaremos a Alfonso, María Pereira, Xelo Teijido, Fátima Fernández, José André Gonzâlez Lôpes (André da Ponte) Emilia M.Fuentes, Pilar Maseda, a recentemente galardoada co premio Galicia das Artes Luz Darriba, a cantautora Sandra Tenreiro, as <Vilariñas> gañadoras Beatriz Dourado, Mila Villanueva e Cris Amoedo e as nenas Simona, Zeltia e Clara.

O acto será conducido polo poeta Moncho Bouzas, antigo componente do Batallón Literario da Costa da Morte e hoxe membro da NPG Nova Poesía Guitirica.

Alfonso Blanco será agasallado con unha obra escultórica da poeta da NPG de Labrada Branca Villar e as gañadoras do Certame de micropoesía recibirán as figuriñas <VILARIÑAS> acreditativas realizadas a man pola artista Viki Rivadulla.

A NPG Nova Poesía Guitirica rinde así homenaxe poética ao mentor de Xose María Díaz Castro e de novos poetas chairegos na entrega dos premios inspirados no Vilariño dos Cregos e nesas "herbas pequerrechiñas" das que nos falaba o poeta...e que mellor día que aquel no que honramos tamén á grade Rosalía de Castro.

O #CertameVilariñas2018 recibeu 199 micropoesías de casi un cento de poetas de toda Galiza e algunhas de Portugal, Asturies, Valencia e mesmo de Italia. 

O Vilariño de Diaz Castro eno seunpoema A Espada inspiraron este certame e o nome de VILARIÑAS para os micropoemas en galego, que están a gañar nome própio cada edición.

A entrada é libre e gratuita e posteriormente terá lugar unha cea no restaurante O Korreo ao prezo de 13 €uros. Poderán anotarse nos correos npggazeta@gmail.com, dosvilares@gmail.com ou en calquera das redes sociais da NPG ou Os Vilares lareira de soños até o día 20.

Presentación de `La conexión gallega´


Redacción.- O vindeiro venres 22 de febreiro, Perfecto Conde estará en Vilalba para presentar a edición de 2018 do libro `La conexión gallega. Del tabaco a la cocaína´, un exemplo de xornalismo de investigación que creou escola nos profesionais galegos da información dende 1991, ano no que se publicou a primeira edición. O autor estará acompañado neste acto por Moncho Paz, xornalista e presidente de Amigos de Prisciliano, e por Marisa Barreiro, presidenta do Instituto de Estudos Chairegos. A cita será na Casa da Cultura da capital chairega, a partir das 20:30 horas. 

La conexión gallega, del tabaco a la cocaína, do xornalista Perfecto Conde Muruais, foi un libro verdadeiramente pioneiro. A súa primeira edición foi publicada a finais de 1991 e o seu contido inspirou investigacións e interpretacións posteriores que non sempre seguiron os parámetros do rigor minimamente esixibeis e que ás veces incluso rozaron os límites da apropiación indebida e o do plaxio. Porén, o autor está moi satisfeito de que a súa obra servira para valorar e poñer ao día un fenómeno tan importante e controvertido como é o do narcotráfico galego, que na actualidade é obxecto de series de televisión e de todo tipo de exposicións mediáticas.

Perfecto Conde naceu en Xinzo (A Pontenova, Lugo) o 13 de abril de 1943. Estudou Filosofía e Letras en Santiago e Xornalismo en Madrid. Comezou o seu traballo de xornalista no desaparecido Diario SP de Madrid. Foi secretario de Redacción da revista Chan, que dirixía o histórico Borobó, e traballou para TVE, a BBC, a Televisión Française 1, a Radiodifusão Portuguesa, os semanarios Triunfo, Cambio 16, Gaceta Universitaria, Teima, Qué ou Tiempo e para os xornais La Región, El Progreso, Avui e El Periódico de Cataluña. Dirixiu a primeira redacción da Gran Enciclopedia Gallega, editada por Silverio Cañada. Foi o primeiro correspondente do xornal El País en Galicia, ata 1982, delegado do Grupo Zeta en Galicia ata 1984, e redactor do semanario Interviú, publicación na que exerceu os cargos de xefe de Investigación e redactor xefe de Sucesos ata 1995. De volta a Galicia, foi director da revista Gam e xefe de Comunicación do Concello de Ferrol. Rematou a súa carreira profesional como redactor do semanario A Nosa Terra. É autor dos seguintes libros: "Galicia, realidad y conflicto social" (coautor, 1978), "Galicia infinda" (1994) e "La conexión gallega, del tabaco a la cocaína" (1991, reditado en 2018). Traduciu ao castelán o libro de Anne Marie Thiesse "La creación de las identidades nacionales" (2010) e "La isla de Rocamir" de Jean Ray (1972).

18 de feb. de 2019

O xornalismo de Lamas Carvajal

Xosé Ramón Pousa.-

Hai persoas que, aínda sendo cegas, teñen unha clarividente visión de futuro. E o caso de Valentín Lamas Carvajal, un ourensán que devolveu ao idioma galego a condición de lingua apropiada non so para as relacións persoais senón para a comunicación escrita. En 1876, nun país onde o 95 por cento da poboación utilizaba unha lingua proscrita, cuns índices de analfabetismo tremendos, e unha poboación rural dominante,  Lamas Carvajal co seu “Tio Marcos da Portela”, fixo do primeiro xornal en galego un auténtico “best seller” que triunfaba en todas as feiras do país, imprimindo ata 4.000 exemplares, e prolongando por máis de 12 anos o seu éxito.

“O Tio Marcos”, un labrego con chispa, personaxe extraído do Padre Sarmiento,  era unha publicación popular, dirixida a eses sectores maioritarios na Galicia do século XIX, sen acceso a unha cultura non xa de elites, senón básica. Un xornal que conectaba perfectamente coas súas preocupacións como campesiños, sintonizaba cos seus intereses, e utilizaba a sátira máis descarnada e a parodia como elementos de rebeldía contra o caciquismo e, principalmente, na figura encarnada por Bugallal, nunha sociedade esmagada por un centralismo terrible. Sempre había un paisano que o mercase e ilustrase aos demáis coa seu lectura pública.

O salto de Valentín Lamas Carvajal cara unha publicación periódica en galego e de tal éxito, hai 150 anos, sorpréndenos hoxe mesmo. Nunha sociedade como a galega que superou boa parte dos seus problemas de atraso secular, pero que non é quen de dar o paso definitivo para a dignificación do idioma propio. Aínda hoxe carecemos dunha estrutura de medios e de publicacións impresas en galego con calado suficiente.

Aparte da súa labor poética, a experiencia xornalística de Lamas comezara anos atrás coa publicación da revista “La Aurora de Galicia”, coa súa implicación no semanario “El Heraldo Gallego” e posteriormente en el “Eco de Orense”. Seguro que este coñecemento interno dos medios, para un home que tiña mesmo que ditar os seus artigos -case sempre a un dos seus fillos que o formateaba para a imprenta-, serviu de preparación para o seu gran proxecto pioneiro da prensa galega. Estamos ante un ser comprometido co país, dotado dunha excelente visión como xornalista, que utiliza a súa facilidade versificadora e o seu sentido do humor para conectar cun público ávido de que, por fin, alguén lle de a razón, recolla os seus sentimentos e os reforce a través da letra impresa, na mesma lingua que eles falan e que poucas veces se materializa na escrita.

De Lamas Carvajal sorpréndenme moitas cousas. El utiliza a técnica xornalística da entrevista: preguntas cortas seguidas dunha resposta, para formular todo tipo de problemas e situacións coas que se atopa un labrego do século XIX, gobiado polas rendas, endebedado cos usureiros, abocado a unha vida imposible ou mesmo á emigración incerta cara América. Preguntas simples e respostas frescas que, coma os versos de Rosalía, quedaban nas mentes campesiñas e eran reproducidas unha e outra vez.

Como punto forte do seu proxecto xornalístico, Lamas introduce a peza por entregas, como acontecía nas mellores publicacións da época coa literatura de cordel, publicando como un cadernillo do “Tío Marcos da Portela” o “Catecismo do Labrego”, o primeiro éxito da literatura galega que coincide co momento de maior expansión do periódico. Novamente, Lamas Carvajal innova, utilizando con respecto e admiración a máis pura técnica eclesiástica da repetición de conceptos directos e fáciles de entender, como no Catecismo católico, de tanto calado popular. Iso si, dándolle unha dimensión civil, a un novo credo social que, como os dez mandamentos, habían de chegar con forza a unha Galicia irredenta.

Hoxe, na Galicia do século XXI, aínda temos que desprendernos de moitos prexuízos e aprender daquel cego ourensán de tan longa visión, aprendendo da súa humildade, da capacidade de conexión cos máis desaxidos, para dunha vez rematar un proxecto que 150 anos despois aínda está moi lonxe de ser realidade: Unha Galicia con medios propios e en idioma galego. Toda unha lección a de Lamas Carvajal.

7 de feb. de 2019

Día dos Medios en Galego

Redacción. -

Dende a Asociación de Medios en Galego (AMEGA) vende celebrando desde o ano pasado o Día dos Medios en Galego con todos os que utilizan a nosa lingua como vehículo principal de comunicación.

O día elexido foi o 7 de febreiro, co gallo da saída da primeira publicación realizada integramente en galego, O Tío Marcos da Portela, hai xa 122 anos. Un Día ratificado por unha declaración conxunta de todos os partidos con representación no Parlamento Galego. Un Día que serve de fío condutor para realizar as precisas campañas de sensibilización e concienciación sobre a necesidade de manter medios que manteñen viva e útil o noso idioma. 

O pasado sábado 2, celebrouse en Pontevedra a II Gala do Día dos Medios en Galego, coa presencia de Touriñán e Ugia Pedreira. Un evento, apoiado por diferentes administracións, que serviu de punto de apoio para o resto de actividades da asociación que fai súa a campaña #maisquepalabras.

A celebración deste Día vén lembrar que a unión de máis 80 medios é un potencial que se pode obviar ante o esquecemento das administracións. Máis 80 medios (moitos atopados por certo coa axuda da brava xente de agora.gal) en todos os formatos (radio, prensa impresa, prensa dixital, revistas, TV) e de todos os eidos (actualidade, cultura, deportes...)

MEDIOS EN GALEGO ACTIVO (Xaneiro 2019)
40 Nordés, 5FM, A Cuarta Parede, A Nova Peneira, A Voz de Vilalba, Ábretedeorellas, Adiante.gal, Ames Radio, Campo Galego, Canal Barbanza, Canal Rias Baixas, Código Cero, Crónica 3, Crónicas da comarca, Culturagalega.org, DiarioDeportivo.gal, Diario Liberdade, Disquecool, Galicia Confidencial, GCiencia, GZmusica, Historia de Galicia, Lugo Xornal, Lindeiros, Luzes, Mazarelos, Nós Televisión, Nova Fantasía, Novas da Galiza, Novas do Eixo Atlántico, O Dez, Ollaparo, O Sil.info, Palavra Comun, Ponte nas ondas, Pontevedraviva, Praza Pública, Que pasa na Costa, Radio Allariz, Radio Arzúa, Radio Burela, Radio Caldas, Radio Cerceda, Radio Culleredo, Radio Estrada, Radio Eume (As Pontes), Radio Fene, Radio Foz, Radio Lalín, Radio Melide, Radio Negreira, Radio Neria (Corcubión), Radio Nordés (Cadena Ser), Radio Oleiros, Radio Ordes, Radio Quiroga, Radio Redondela, Radio Roncudo, Radio Salnés (Cambados), Radio Tui, Radio Xallas, Radiofusión, Revista Feminista Andaina, Revista Feminista Revirada, Radio Morcego, Revista Orballo, Revista Pincha, Sermos Galiza, Sprintmotor, SurfGZ, Televinte Chantada, Televisión de Galicia, Tempos Novos, Teo Vivo, Terracha.xa, Vinte, Xornal de Lemos, Xornal da Mariña, Xornal de Vigo, Zona Press.

IV Encontro de Contraminacción

Redacción. -

A Rede contra a Minaría Destrutiva na Galiza ContraMINAcción1 está a organizar o seu IV Encontro, que se celebrará en Santiago de Compostela os días 16 e 17 de febreiro. Nesta cuarta edición, baixo o título “Impactos da minaría na Península Ibérica”, o evento transcende as fronteiras de Galiza ao invitar 14 organizacións e plataformas que se opoñen á actividade mineira en España e Portugal polas consecuencias negativas que esta ten no seu entorno2.

O IV Encontro de ContraMINAcción deseñou un programa de actividades abertas de acceso libre para toda persoa que queira participar. Así, durante a mañá do sábado 16 de febreiro, desenvolveranse tres mesas redondas no Museo do Pobo Galego: “Un regueiro de desastres contaminantes”, “Novo boom: a febre polo ouro e outras febres” e “Daquela que? Hai alternativas”. O domingo 17 de febreiro, asistiremos á estrea do documental “San Finx: a catástrofe de 1960”, dirixido por Irene Pin Basanta, que se proxectará na Casa do Matadoiro (praza do Matadoiro) a partir das 10:00 horas, tamén en Compostela.

Tecendo redes a nivel internacional contra a minaría
Un dos obxectivos principais deste evento será visibilizar as dimensións do boom mineiro na Península Ibérica e continuar a tecer redes entre os colectivos que se enfrontan á minaría insostible, destrutiva e produtora de refugallos dentro e fóra de Galiza. A causa do esgotamento progresivo dos recursos minerais do planeta e do crecemento exponencial do seu consumo, as prácticas mineiras están a ser cada vez máis agresivas co medio ambiente e os hábitats e sociedades afectadas. Isto está a implicar un aumento da sinistralidade, como demostran numerosos accidentes acontecidos nas últimas semanas como a rotura da balsa de lodos en Brumadinho, no Brasil; ou, en España, o derrubamento acontecido na mina Cobre Las Cruces, en Sevilla, que obrigou ao seu peche; ou o desbordamento das balsas residuais de Touro; feitos todos que se analizarán no encontro xunto coas invitadas e invitados. Trátase dunha problemática global que se está a agudizar cada vez máis e que, co ánimo de enfrontala con máis forza, xa propiciou, en anteriores encontros, a alianza dos colectivos que formamos parte de ContraMINAcción na Galiza con organizacións internacionais como Yes to Life No to Mining (YLNM). Agora, a través do IV Encontro agardamos poder reforzar esa rede a nivel peninsular.

Pódense seguir as publicacións e debates en redes sociais a través do cancelo #ContraMINA2019

1ContraMINAcción é unha plataforma galega que desenvolve actividades contra a minaría destrutiva na que estamos integradas 24 organizacións e colectivos da Galiza (http://www.contraminaccion.org/colectivos-que-formamos-a-rede/)

2Asociación de afectados por metales pesados (Cartagena), Coordinadora No a la Mina de Uranio (Salamanca), La Raya sin Minas (Valencia de Alcántara, Cáceres), No a la Mina en el Valle del Corneja (Ávila), No a la Mina en la Sierra de Ávila (Ávila), No a la Mina en la Sierra de Yemas (Ávila), No en mi Tierra (Zamora), Oro No (Asturias), Plataforma Ciudadana Sierra de Morón (Sevilla), Plataforma Sierra de Gata Viva (Cáceres), Salvemos la Montaña (Cáceres), Salvemos las Villuercas (Cáceres) e Unidos em Defesa de Covas do Barroso UDCB (Portugal).

6 de feb. de 2019

Un Xermade de libro

Antón de Guizán. -

O Ministerio de Cultura vén de conceder recentemente e por cuarta vez (as tres últimas consecutivas) o Premio María Moliner á Biblioteca Municipal de Xermade polas súas campañas de animación á lectura e pola xestión da biblioteca. Catro premios e deles tres seguidos nos últimos tres anos, non son casualidade, e si telos gañado representa un mérito en si mesmo, que tal feito aconteza nun pequeno concello do rural chairego de apenas 1.700 habitantes, o recoñecemento acada un grande valor. 

O premio valora "a claridade, a orixinalidade e innovación, as boas prácticas na labor bibliotecaria, a planificación e a viabilidade dos proxectos".

Concellos da contorna, máis grandes e dotados económicamente, esquecen ou teñen nun segundo plano a súa aposta polos libros, o fomento da lectura nas idades máis pequenas e en definitiva a aposta pola cultura desde o máis básico, os libros e os lugares onde achegarse a eles, as bibliotecas.

En tempos nos que as televisións e as redes sociais enchen o tempo e as cabezas dos nosos rapaces de cultura-lixo de consumo rápido, que unha localidade do rural castigada pola perda poboacional, o abandono de explotacións, o avellentamento da veciñanza, e as malas perspectivas de futuro siga a apostar polo mantimento dunha biblioteca pública e que esta sexa recoñecida a nível de estado, non deixa de ser um feito importante á vez que sorprendente e do que debemos sentirnos fachendos@s.

Xermade mantén no centro da capital do concello un fermoso edificio no que María González Cabarcos, a súa responsábel, fai verdadeiros milagres para manter e dar uso, facendo deste templo da lectura o lugar máis salientábel deste pequeno municipio, que leva anos a ser coñecido (e recoñecido) no estado por algo tan prestixioso como é a aposta polos libros e a cultura.

Máis aló de grandes eventos para as galerías mediáticas, de apostas puntuais e desfile de figuras, a Biblioteca de Xermade amosa un traballo contínuo e "silencioso" digno de admiración e respeto que deberían seguir no noso rural e mesmo algunhas importantes vilas, carentes de biblioteca nalgúns casos ou desorganizadas e mal dotadas noutros. A biblioteca de Xermade, ademais de incrementar o seu fondo cos 1.700 euros do premio, gaña cada ano o seu dereito a seguir existindo e demostra que as bibliotecas teñen que ter un espazo, máis necesario que nunca no noso rural, e que tal e como os nosos emigrantes entenderon a comenzos do pasado século que o futuro pasaba pola cultura construíndo escolas no noso rural, hoxe sigue a ser a cultura a maneira de sair do atraso mantendo e mellorando as bibliotecas onde existen e creando outras aló onde non hai. Moitas das escolas indianas abandonadas ou pechadas terían un grande destino albergando centros sociais e bibliotecas, recuperandoas e dándolles vida novamente, convertíndose en centros de convivencia arredor da cultura, os libros, actividades e xuntanza.

O exemplo está aí ao lado e a persoa na que asesorarse, tamén, chámase María González Cabarcos. Vaian desde aquí os parabéns para ela, a biblioteca e un concello "de libro" chamado Xermade.


5 de feb. de 2019

Clube de lectura Manuel María

Redacción. -

Este sábado, día 2, ás 18,30 hrs, o Clube de Lectura da Casa-Museo Manuel María retoma a súa actividade coa presenza de Xabier Quiroga. As súas últimas obras, “Izan o da saca” (2015) e “Zapatillas rotas”(2014, Premio da Crítica), serán obxecto de análise por parte das participantes desta actividade.
O Clube de Lectura da Casa-Museo Manuel María iniciou a súa andaina hai case un ano e desde entón “A arte de trobar” de Santiago Lopo; “Os nenos da variola” de María Solar; “Instrucións para tomar café” de Manuel Núñez Singala; “A nena do abrigo de astracán” de Xabier P. Docampo;“Confusión e morte de María Balteira” de Marica Campo e “Ardalén” de Miguelanxo Prado foron analizadas e comentadas nas diferentes sesións que celebraron

31 de xan. de 2019

As mentiras institucionais provinciais

Antón de Guizán. -

A Asociación Sociocultural Lareira de soños dos Vilares leva máis de catro anos loitando para salvar as pinturas murais da igrexa parroquial, de estilo gótico hispanoflamenco de grande valor histórico artístico, datadas no século XVI e descubertas en 1991.


Coa campaña V SÉCULOS DE NÓS /FRESCOS DOS VILARES


#SalvemosOsFrescosDosVilares


e catro anos de infrutuosa insistencia, de falsas promesas, de reunións, visitas, e algunha iniciativa parlamentar, o máis sorprendente foi a resposta (trás varios intentos) da Deputación Provincial de Lugo aos requerimentos da oficina da Valedora do Pobo. Alegou o organismo provincial que non financian obras privadas, neste caso, propiedade da igrexa cando todos sabemos que non é certo e ademais temos probas nos Vilares co financiamento (a través dun convenio) da restauración dunha palleira privada (50.000€) fronte á casa de Diaz Castro.


Pero como as hemerotecas son tozudas, e un simple sondeo de Google déixanos unha listaxe nada desprezábel de obras acometidas en templos relixiosos e arredores con cartos da Deputación Provincial de Lugo, en solitario ou con convenios nos últimos anos, algunhas das cais deseño abaixo:


En Labrada, Guitiriz, acometeronse obras para sacar as humidades da igrexa por valor de 12.000€, e nese mesmo ano, tamén se aportaron fondos para a de San Facundo de Ribas de Miño en Paradela.


En 2015, a Deputación de Lugo interviu na igrexa de San Mamede de Vilasouto, no Incio, con100.000€, tamén coa cuberta da capela de Lousada con 68.000€, na capela de San Antón de Momán con 12.000€, na cuberta da igrexa de San Pedro de Candia con 20.546€, o retábulo de Santa María de Vián na Pastoriza, 15.000€, Santa Eulalia de Bóveda 106.187€ oubo retábulo da igrexa de Meira con 42.000€. por poñer algúns exemplos.


Xa no pasado ano, aportou 10.000€ ao retábulo de Bazar, 80.000€ para a igrexa de Celeiro, 8.000€ para un muro na de Santa María de Sabadelle en Chantada e ten aprobados para este ano investir 46.000€ para o acceso á igrexa da Cova no Saviñao.


O acordo aprobado pola Comisión de Cultura do Parlamento Galego no que o PSOE se abstivo (o PSOE goberna en Guitiriz e na provincia) plantexa acometer a restauración entre as distintas partes implicadas, Diócese, Concello, Deputación e Xunta de Galicia, que xa ten encargado a redacción do proxecto definitivo.


O posicionamento do Concello e da Deputación Provincial, deixa moito que desexar en canto á implicación para salvar estas importantes pinturas tendo en conta que están no seu concello e provincia, algo dificilmente entendíbel desde calquera punto de vista.


Pero que os argumentos do seu pasotismo e falta de implicación se basen en mentiras, soa a escusas de mal pagador, e máis grave resulta cando o custe da restauración entre partes resulta unha cifra facilmente asumíbel polas partes tendo en conta a importância de evitar a perda destes importantes frescos despois de cinco séculos de existencia.


Agardemos que rematada a redacción do proxecto, Deputación, Concello, Diocese e Xunta, deixen de lado diferencias e poñan por diante de intereses de parte a salvación das pinturas, un ben patrimonial de grande importancia na Terra Chá e na provincia, desde o punto de vista cultural e turístico.


Porque as paredes da nosa igrexa, gardan importantes tesouros, e son V SÉCULOS DE NÓS.


Salvemos os frescos dos Vilares.

Gala dos medios en galego

Redacción. -

Pontevedra é a cidade escollida pola Asociación de Medios en Galego (AMEGA) para celebrar a súa II gala. O evento serve de aposta por un futuro no que o uso da lingua galega se faga efectivo en tódolas temáticas abordadas dende os medios e faino na conmemoración da saída á luz do xornal O Tío Marcos da Portela, o 7 de febreiro de 1876. Así o lembrou o presidente da Asociación de Medios en Galego, Henrique Sanfiz, que engadiu que o Parlamento de Galicia fixo unha declaración institucional para establecer precisamente esa data de saída do xornal como o Día dos Medios en Galego.

Henrique Sanfiz fixo unha invitación a compartir esa celebración acompañado de Alberto Oubiña, concelleiro de Normalización Lingüística do Concello de Pontevedra, e Xosé Leal, responsable de Cultura na Deputación de Pontevedra. Ambas administracións respaldan a gala de AMEGA, que ademais contará coa presenza de Touriñán. Será unha oportunidade de disfrutar do seu humor, pero tamén da música de Uxía Pedreira. Polo demais, alí estarán representantes da Asociación Cedofeita, Anxos Sobriño, de Cotenol, e Kiko da Silva, en representación do eido da banda deseñada, entre outros. O evento pecharase coas intervencións de secretario xeral de Política Lingüística da Xunta, Valentín García, e do alcalde de Pontevedra, Miguel Anxo Fernández Lores.

En definitiva, a II Gala dos Medios en Galego servirá para animar a outros medios a utilizar o galego e así o reclamaron tanto Alberto Oubiña como Xosé Leal. Para o concelleiro de Normalización Lingüística de Pontevedra a existencia de medios en galego ten tres vertentes: a cultural, a informativa e a de creación de emprego. Xosé Leal lembrou que é fundamental o apoio das administracións aos medios en galego para dar, asegurou, “unha situación de normalidade a unha aposta” que cre que ten que ser clave tanto na empresa privada como na pública. En definitiva, é unha aposta clara por “dar normalidade á lingua” en tódalas seccións dos medios de comunicación.

En canto a gala, comezará ás 12 horas no Pazo da Cultura de Pontevedra. Para asistir é necesario recoller invitación. Estas estarán dispoñibles a partir das once da mañá deste xoves 31 na Alcaldía do Concello de Pontevedra e no Museo de Pontevedra. Quen queira recollelas en horario de tarde poderá facelo a partir das 18 horas deste mesmo xoves na Librería Paz, na Rúa Peregrina.

AMEGA
A Asociación de Medios en Galego está formada por prensa, diarios en internet e radios. Na actualidade son 40 os que forman parte do colectivo. Dende a Asociación resaltan que o uso de internet abarata a producción e por iso cada vez son máis os que utilizan este vehículo para informar na nosa lingua.

Música ao natural en Rábade

Redacción. -

O dúo Brigada Bravo&Díaz, formado polo  zanfonista  Germán Díaz e o guitarrista Antonio Bravo, cumpre xa unha década de colaboración intensa, froito da cal editaron dous traballos discográficos:

“Músicas populares de la guerra civil española”, inspirado no  cancionero de Luís Díaz Viana “Canciones populares de la guerra civil”-este traballo foi seleccionado entre os mellores discos do ano por revístaa Cadernos do Jazz e entre os  top 10 pola revista xaponesa Jazz Tokio-

“Músicas populares de la Gran Guerra”, baseado nun fondo de dixitalización de cilindros de cera, cedido pola Universidade de  California.

O dúo decántase por especializarse en músicas compostas durante conflitos bélicos, atraídos polos incribles fondos  fonográficos que se conservan e pola proxección emocional das músicas compostas en tan duras circunstancias.

Agora preséntannos o seu novo espectáculo “Músicas en Guerra” onde nos ofrecen un repertorio composto por músicas da guerra civil española, e da primeira e segunda guerra mundial. Un directo  palpitante onde, ademais de escoitar a guitarra e a  zanfona, o público poderá gozar de instrumentos mecánicos de máis dun século de antigüidade como a  rollmónica cromática, a caixa de música  programable ou  fonógrafos,  combinados cos  loops en directo e novas tecnoloxías.

“Músicas en guerra” é un concerto sorprendente onde Antonio Bravo e  Germán Díaz deixan constancia unha vez máis do seu bo entendemento no escenario. Un espectáculo que non deixa a ninguén indiferente e apto para todos os públicos.

Os concertos fináncianse coa colaboración do público. Aportación recomendada: 10 euros (nenos gratis)

Os organizadores animan a levar algo de comer e de beber para compartilo nunha cea distendida cos músicos logo do concerto.

29 de xan. de 2019