Joey

Por César Reis

Parafraseando con libérrima impudicia ao poeta Gil de Biedma, atrévome a dicir que de todas as historias das miñas bandas de rock preferidas, sen dúbida a máis triste é a dos Ramones, porque remata mal.

Si para esnaquizar as vidas posibles dos Beatles no moroso “Anthology” foi necesaria a friorenta de case dez horas, Jim Fields e Michael Gramaglia apenas empregaron 108 minutos en ilustrar con non menos paixón a historia dos Ramones en “End of the Century” (2003). No fondo nada estraño, proporcional á duración dos temas de ambalas dúas bandas.

A música perpetrada polo grupo de Queens resulta, de pura sinxeleza, sumamente inxenua –estriba niso a propia simplicidade do rock’n’roll en tanto que manifestación xenuína da música popular moderna–, chea de cantigas vivaces, pletóricas, sinceras... Sen dúbida propenden ao oínte a unha ledicia incondicional, a un vitalismo dunha candidez ilimitada e avasaladora. Con todo, o documental “End of the Century” amosa o mesmo rosario de sufrimentos, o mesmo catálogo de culpas, a mesma ilimitada conxunción de pecados que calquera outra historia similar onde as haxa. Resulta estraño pensar que aqueles que foron capaces de transmitir tanta ledicia sincera non tivesen a capacidade de gozala. En calquera caso, de entre os sufridos representantes, de entre a turbia e ambigua depravación de Dee Dee, o pasado pendencieiro de Johnny ou o desvío cara ás marxes da tolemia dos sucesivos baterías, emerxe con luz propia a figura do vocalista Joey.

Si –Monterroso dixit– os vates han ser máis ben baixiños, os seus dous metros de estatura, a súa indubidable fealdade física ou un diagnóstico precoz de trastorno obsesivo-compulsivo non foron argumentos suficientes para apartalo de converterse, sen apenas el mesmo pretendelo, nun auténtico poeta do rock. De ter a súa orixe nalgunha rancia proxenie europea ou de estar a conta corrente da súa familia felizmente saneada ou dotada de maiores atributos pecunarios, o mundo circundante teríao considerado alguén dunha xenialidade excéntrica e pouco común. Sendo como foi, non lle quedou outro remedio que vivir coa conciencia e o estigma do “raro”, do alieníxena, do desposuído oriúndo dos mesmos marxes da marxinalidade. O inferno, Sartre xa nos advertiu, son os outros. Nun mundo de modais rufianescos como o do rock e os seus arredores, só alguén igualmente egrexio, aínda que desequilibrado, como Phil Spector, dotado dun xenio tan voraz como o seu, sería capaz de albiscar algo sublime máis aló de onde os outros só percibían o grotesco da súa apostura, o irregular da súa desproporción.

O epílogo a “End of the Century” deixa, así, un sabor agridoce ao espectador. Todos, agás Joey falecido pouco antes de cancro linfático, recollen en 2002 o primeiro recoñecemento firme que lles outorga a industria do rock. Dee Dee morrería pouco despois de rematar o documental. O guitarrista Johnny, con quen Joey non se falaba desde facía anos a pesar de seguir compartindo escenario, confesa non asistir ao cantante nos seus derradeiros intres de sufrimento. Aínda que non menciona a súa propia saúde, alega non concibir un fariseísmo que en absoluto desexaba para si mesmo –un ano despois íao levar un tumor de próstata.

“Too tough to die”, demasiado duros para morrer, rezaba en 1984 un dos temas do álbum homónimo. Tanta ledicia non era posible. Os deuses conxuráronse contra eles, quen sabe en base a que absurdo xeito de manter o equilibrio universal.



cesar.reis.alveiros@gmail.com

19 de xan. de 2010

4 comentários :

  • Non parasefreas a Gil de Biedma, senón a Luis Cernuda, que é o autor do poema (la historia de España es la más triste porque termina mal). Moi boa versión de Paco Ibáñez, por certo.

    16:05 do 19 de xaneiro de 2010

  • Graciñas polo comentario (sempre, sempre se agradecen) amigo descoñecido, pero o poema "APOLOGÍA Y PETICIÓN" é, por suposto, de Gil de Biedma e di así:

    Y qué decir de nuestra madre España,
    este país de todos los demonios
    en donde el mal gobierno, la pobreza
    no son. sin más, pobreza y mal gobierno
    sino un estado místico del hombre,
    la absolución final de nuestra historia?

    De todas las historias de la Historia
    sin duda la más triste es la de España,
    porque termina mal. Como si el hombre,
    harto ya de luchar con sus demonios,
    decidiese encargarles el gobiern
    y la administración de su pobreza.

    Nuestra famosa inmemorial pobreza,
    cuyo origen se pierde en las historias
    que dicen que no es culpa del gobierno
    sino terrible maldición de España,
    triste precio pagado a los demonios
    con hambre y con trabajo de sus hombres.

    A menudo he pensado en esos hombres,
    a menudo he pensado en la pobreza
    de este país de todos los demonios.
    Y a menudo he pensado en otra historia
    distinta y menos simple, en otra España
    en donde sí que importa un mal gobierno.

    Quiero creer que nuestro mal gobierno
    es un vulgar negocio de los hombres
    y no una metafísica, que España
    debe y puede salir de la pobreza,
    que es tiempo aún para cambiar su historia
    antes que se la lleven los demonios.

    Porque quiero creer que no hay demonios.
    Son hombres los que pagan al gobierno,
    los empresarios de la falsa historia,
    son hombres quienes han vendido al hombre,
    los que le han convertido a la pobreza
    y secuestrado la salud de España.

    Pido que España expulse a esos demonios.
    Que la pobreza suba hasta el gobierno.
    Que sea el hombre el dueño de su historia.

    18:15 do 19 de xaneiro de 2010

  • Tés toda a razón. Disculpa o erro. Él o malo de falar de memoria

    16:25 do 20 de xaneiro de 2010

  • É normal. Non pasa nada. Supoño que te referías a "Un español habla de su tierra", de Cernuda, que, esa si, a canta Paco Ibáñez.
    Unha aperta.

    21:21 do 20 de xaneiro de 2010

Danos a túa opinión