Seren outro noutro

Bruno Marcos

É un lugar común dicir que Woody Allen xa non é o de antes pero basta con ver cada película que roda, ano tras ano, para darse conta de que é imposible fuxir dun mesmo.

No seu último filme atopámolo de novo e, máis aló da cita de Shakespeare coa que abre un certo vanitas xeral, ao que asistimos é a unha colección de retratos precisos de personalidades perfectamente contemporáneas. Estes retratos son un pouco esaxerados pero conseguen sempre manterse a este lado da caricatura para conservar unha boa parte de credibilidade. A súa psicoloxía aparece non plenamente formada. Son suxeitos que na mocidade, na madurez e, mesmo, na vellez son dependentes do espellismo social no que se debaten e que toman o xogo dos cambios sucesivos de parella como solución a un máis que probable desgusto con eles mesmos.

No cambio de parella ponse en operación as posibilidades de ser outro noutro non deixando exenta a escena dun certo canibalismo psíquico. Por iso é polo que na tan ben trabada estrutura desta obra queden equiparados a sogra que consulta a un vidente co novelista fracasado que espera triunfar, o ancián que casa cunha nova prostituta ou a muller que se namora do seu xefe, todos esperan cambiarse por obra e graza do outro, ser outro polo outro.

18/09/2010

0 comentários :

Danos a túa opinión