Jesús de Paz Cabo

Xulio Xiz.-

Era vilalbés coma min, e o seu irmán José formaba imprescindible parte da Academia Santa María, onde eu estudiei. "O Paz" que coñecín primeiro, na Academia poñía orden, daba vida á primeira calefacción que coñecín, humanizaba aquel gran edificio no que tanto aprendimos e tanto vivimos.

Ó chegar a Lugo, hai corenta e sete anos, coñecín a este "Paz", e fomos amigos desde o primeiro momento. Traballabamos na antiga Delegación de Información y Turismo. Para min, era o primeiro achegamento ó mundo do traballo. Para Paz era o penúltimo, que tiña longa experiencia no mundo comercial e administrativo.

Tomábamos xuntos o café matinal. Eu, con dezasete anos; el con corenta e oito. E se algo aprendín naqueles tempos foron importantísimas leccións de vida deste Paz forte de corpo e espírito, sereno e serio, pai de numerosa familia, que sempre me tratou como un igual, que me axudou a abrir os ollos á realidade do mundo, que me enseñou a ver con ollos vivos o que pasaba arredor de nós.

Para "O Paz" non sería este o último posto de traballo, que pasaría logo á Administración de Xustiza onde foi concienzudo e escrupuloso funcionario. Traballara durante moitos anos no sector dos "coloniales", pero o que daquela aínda non se chamaba Ere deixouno sen traballo na que daquela coidabamos idade avanzada. Quedáballe preto dun cuarto de século de vida activa.

A semana pasada, eu estaba ausente, díxonos adeus caladamente. E xa que non puiden despedirme del, deixo constancia nestas liñas do pasamento dun gran traballador, dunha magnífica persoa e dun entrañable amigo.

(Na foto, Jesús de Paz Cabo é o primeiro á dereita).

20/04/2011

0 comentários :

Danos a túa opinión