Inclino a cabeza sobre o teu cadáver

Miguel Barrera.- O ceo énchese de nubarros e chove sobre as inmensas praderas de Kentucky. Da súa man camiñei por mundos mergullados no noxo iluminado, alucinoxenando nos desvaríos de Leopoldo María Panero.

Cando tiven a desgraza de coñecelo non fun capaz de soportar outra poesía. Traizoei a Peter Pan e delatei onde estaban agachados or nenos perdidos e violei a Safo (á miña Safo "coroada de violetas, sorriso de mel”) e bebín o seu sangue virxinal e cuspín sobre o manifesto Dadá e funme con Baudelaire a beber un tumbadios ao Toural.

Fun incapaz de compartir o que sentín, o trastorno que provocou no meu corpo de estudante a mensaxe de Leopoldo. A miña inocencia foi macelada e o desgarro interno foi cruel e inmisericorde. "Vi el licor sagrado cubierto de estiércol".

Se os lúcidos contemporáneos sodes capaces de soportar o vómito recoméndovos reléelo, e se me permitides, recoméndovos "Narciso en el acorde último de las flautas"  e, en particular "Last river together" e non deixedes de ler o poema "El día en que se acaba la canción".

Hoxe véxoo indefinido e defunto e algo de min síntese orfo, condeado a velo na mirada perdida do seu retrato e maldigo con todo o meu pesar a súa perda consolado, esta vez si, polos seus versos.

ERASE UNA VEZ
Cuentan que la Bella Durmiente
nunca despertó de su sueño.

26/03/2014

0 comentários :

Danos a túa opinión